Καταραμένο Μπούρτζι!

Ξεφυλλίζοντας το δρομικό μου ημερολόγιο, σταματώ σε μια υπογραμμισμένη ημερομηνία: 29/03/2015 Μαραθώνιος Μεσσήνης, Ατομικό ρεκορ 3:29:32. Μια δρομικά υπέροχη ημέρα θυμάμαι… Κι όμως αυτή η σημείωση μόνο θλίψη και απογοήτευση με γεμίζει πια.

paparia

Το να καταφέρεις να σπάσεις το όριο των 3,5 ωρών στον μαραθώνιο, για έναν ερασιτέχνη, σηματοδοτεί με τον πιο εμφατικό τρόπο την είσοδο στην κατηγορία των δρομέων που ασχολούνται σοβαρά με τα τρέξιμο. Είναι επίσης κι ένα όριο το οποίο άμεσα γεννάει προσδοκίες για περαιτέρω βελτίωση και ανάπτυξη των όποιων δρομικών ικανοτήτων που έχει ο καθένας κληρονομήσει από τη μητέρα φύση και δια βίου μεταφέρει στα γονίδιά του. Είναι το σημείο που αρχίζεις να ονειρεύεσαι ότι πίνεις από όλα τα Άγια Δισκοπότηρα της δρομικής κοινότητας: Να πιάσεις το όριο για τη Βοστώνη, να κατέβεις το τρίωρο, να ξεκινήσεις από το πρώτο γκρουπ την κλασσική διαδρομή της Αθήνας ή ίσως να ανέβεις στο βάθρο κάποιας μικρής επαρχιακής διοργάνωσης…

Από τότε έχουν περάσει τρία χρόνια και δυστυχώς εκείνο το ατομικό ρεκορ παραμένει ακλόνητο στο θλιβερό του θρόνο. Διάφορες συγκυρίες σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο δεν μου έχουν επιτρέψει από τότε να ολοκληρώσω σωστά μια προετοιμασία για έναν μεγάλο αγώνα και να αποδώσω σύμφωνα με τις δυνατότητές μου. Στην πορεία σιωπηλά αποδέχτηκα αυτό το γεγονός, οδηγούμενος σε προπονητικά πλάνα της τελευταίας στιγμής, από τα οποία απομυζούσα την ευχαρίστηση ότι την ημέρα του αγώνα απέδωσα το 100% της ελλιπούς μου προετοιμασίας.

Κάποιος κακοπροαίρετος θα μπορούσε να με κατηγορήσει ότι δεν έχω προσπαθήσει αρκετά… Λοιπόν, η ψυχούλα μου μονάχα γνωρίζει πόσες θυσίες έχω κάνει για το άθλημα και πολύ περισσότερο σε συνδυασμό με την ανάγκη κάλυψης στο έπακρο των διαφόρων οικογενειακών και επαγγελματικών υποχρεώσεων! Έχω προπονηθεί με βροχή και κρύο, με καύσωνα και υγρασία, αργά το βράδυ, νωρίς τα χαράματα… Έχω ξυπνήσει στις τρεις τα ξημερώματα για long run ώστε το πρωί να κρατήσω τον μικρό μας για να πάει η Ελένη στο σχολείο. Έχω προπονηθεί πριν αναλάβω πρωινή υπηρεσία, όπως επίσης και με το πέρας νυχτερινής βάρδιας. Έχω γράψει μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα σε άσφαλτο, ταρτάν και βουνό, αφιερώνοντας κάμποσες εκατοντάδες ώρες της ζωής μου.

Κι όμως… Ενώ οι επιδόσεις μου στις προπονήσεις έχουν βελτιωθεί εντυπωσιακά, ενώ οι γνώσεις μου πάνω στο τρέξιμο καταλήγουν ως απόσταγμα κάποιας εμπειρίας σε πολύ απλές προπονητικές αρχές, ενώ το σώμα μου έχει αλλάξει προς το δρομικότερον… τα επίσημα αποτελέσματα παραμένουν πολύ φτωχά. Τυπικά και βάση επιδόσεων, παραμένω στάσιμος τα τρία τελευταία χρόνια!

Ανάξιον και άδικον…

Υ.Γ. Δυστυχώς μετά από πολλή προπόνηση, δια πυρός και σιδήρου ως συνήθως, δε θα καταφέρω τελικά να λάβω μέρος στον μαραθώνιο του Ναυπλίου. Ο μικρός μας για πολλοστή φορά αρρώστησε φέτος, διευρύνοντας αδιαλείπτως την ατομική του συλλογή ιώσεων.

Advertisements

Ο “άθλος” των 100 χιλιομέτρων

screenshot_13

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Α’

Ανέκαθεν προκαλούσε γοητεία στον άνθρωπο η αναμέτρηση με την ίδια του τη φύση. Το να ανιχνεύεις τα όριά σου και ενδεχομένως να τα ξεπερνάς είναι μια διαδικασία επίπονη, σωματικά και πνευματικά. Πριν λίγες ώρες ολοκλήρωσα τον πρώτο μου υπερμαραθώνιο: 100 χιλιόμετρα σε 10:42:27!

Εξαρχής μπήκα στον αγώνα ψυχωμένα και γεμάτος αποφασιστικότητα. Ευρισκόμενος σε πλήρη πνευματική εγρήγορση, κατάφερα να πάρω στις πιο κρίσιμες στιγμές, τις ενδεδειγμένες αποφάσεις που θα με οδηγούσαν με ασφάλεια στην επιτυχία. Στην πορεία και παρά την σωματική καταπόνηση, κατάφερα να βιώσω την απόλυτη γαλήνη του μυαλού… Αισθανόμουν το σώμα μου ελαφρύ σαν τον αιθέρα, εντελώς αποκομμένο από την επαφή του με τη γή.  Είναι αλήθεια τελικά… το τρέξιμο υπεραποστάσεων είναι μια βαθύτατα πνευματική διεργασία- μια ακατάπαυστη προσευχή, ένας βαθύτατος διαλογισμός. Κι αν αρχικά έρχεσαι σε σύγκρουση με την ανθρώπινη φύση, στο τέλος καταλήγεις σφιχταγκαλιασμένος μαζί της στο ξέφωτο της ευδαιμονίας.

Αυτά τα λίγα από τον Υπερμαραθωνοδρόμο τση Ζάκυθος!

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Β’

Μη φάτε πολύ από τα παραπάνω… έχουμε γλαρόσουπα! Αποφάσισα να λάβω μέρος στην δοκιμασία των 100 χιλιομέτρων, από περιέργεια για το τί υπάρχει μετα τα 42 χιλιόμετρα του μαραθωνίου. Λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω, αλλά η απάντηση είναι… απολύτως τίποτα! Υπάρχουν απλά αυξανόμενα νούμερα απόστασης, σε έναν μονότονα χαλαρό ρυθμό, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις και ιδιαίτερες πνευματικές εμπειρίες. Η διαρκής κίνηση σε καθαρά αερόβιες ζώνες, εναλλασόμενη περιοδικά με λίγο περπάτημα και κατάλληλο εφοδιασμό σε υδατάνθρακα μπορεί να φέρει κάθε δρομέα εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την αφετηρία. Επομένως δεν είμαι υπεράνθρωπος, ούτε έκανα κανέναν άθλο!

Παπάτζα Νίντζα!

Ευφάνταστη σχολική έκφραση που τη χρησιμοποιούσαμε για να περιγράψουμε την απατεωνιά. Λοιπόν, για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους ας ξεκινήσουμε με το αξίωμα ότι η ματαιοδοξία της ανθρώπινης φύσης διψάει για αυτοεπιβεβαίωση! Και το να επιτυγχάνεις πράγματα μη συνηθισμένα, που στους αδαείς φαντάζουν ακατόρθωτα, είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να παραμυθιάζεις τον εαυτό σου και τους γύρω σου. Καλύπτεις μια απόσταση 200 χιλιομέτρων, παραπατώντας σε ρυθμό 8 λεπτά/χιλιόμετρο και έχεις κάνει έναν Άθλο. Όταν τρέξεις 5 χιλιόμετρα σε λιγότερο από 15 λεπτά τί έχεις κάνει; Τα 100 μέτρα κάτω από δέκα δεύτερα; Κι όμως…στην πρώτη πείπτωση θα είσαι ημίθεος υπερμαραθωνοδρόμος ενώ στις άλλες απλά ενας γρήγορος αθλητής!

 Όχι δεν έκανα καμιά υπέρβαση και δεν έφτασα στα όριά μου σωματικά και ψυχολογικά. Αν αναζητάτε ήρωες σίγουρα δεν είμαι ο άνθρωπός σας. Διεκπεραιωτικά κάλυψα την απόσταση και  ειδικά στα τελευταία 40 χιλιόμετρα βαριόμουν τόσο πολύ, που έκανα μια ευχάριστη βόλτα συζυτώντας χαλαρά με τους άλλους παραμυθάδες… Αυτό ήταν και το πιο ευχάριστο κομμάτι του αγώνα, καθώς ανέκαθεν διασκέδαζα με τους φαφλατάδες και τις υπερβολές τους. Διότι αν ο δρομέας έχει έντονα αναπτύξει το ΕΓΩ του, ο ΥΠΕΡμαραθωνοδρόμος έχει το ΥΠΕΡεγώ του!

screenshot_12

Ευχαριστώ όλους όσους ενδιαφέρθηκαν για μένα, για την στήριξη και την αγάπη τους. Η ειλικρίνεια στις ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι μονοπάτι, αλλά λεωφόρος προς την ευτυχία.

Ευχαριστώ την κυρα-Λένη μου, αυτή την μεγάλη ψυχή σε μικρό σώμα, για την άοκνη συμπαράστασή της σε κάθε μου εγχείρημα!

Μικρό μου ΜΑΜUTE o μπαμπάς έτρεξε για σένα 100 χιλιόμετρα…!

Υ.Γ.1. Επιλέξτε με σύνεση όποιο από τα δυο σχεδιάσματα γεμίζει την ψυχή σας.

Υ.Γ.2. Eίναι προτιμότερο να κατακτήσεις τον εαυτό σου, παρά τα βασίλεια όλου του κόσμου…

Ένα sandwich κι έναν μαραθώνιο, παρακαλώ!

Διαβάζω συνεχώς στην ξένη βιβλιογραφία, ότι κατα τη διάρκεια της προετοιμασίας για μια απόσταση πέραν του μαραθωνίου, αυτό που έχει σημασία δεν είναι τα χιλιόμετρα που διανύεις, αλλά ο χρόνος τον οποίο δαπανάς κινούμενος. “The time on your feet…”, όπως διατυπώνεται εν συντομία. Εντυπωσιακό αν αναλογιστεί κανείς ότι εμμέσως αφήνουμε στην άκρη την έννοια του ρυθμού και της ταχύτητας κίνησης και δίνουμε βάση στην βελτίωση της ικανότητας διαρκούς κίνησης. Αυτό σημαίνει ότι μπορείς να τρέχεις σαν λαγός ή να πηγαίνεις σαν χελώνα, να περπατάς, να σέρνεσαι και γενικότερα να κάνεις οτιδήποτε που θα σε φέρει έστω και ελάχιστα εγγύτερα στον τερματισμό.

Ακρογωνιαίος λίθος της προετοιμασίας αποτελεί το κάπως εκτεταμένο, αργό και συνεχόμενο τρέξιμο. Το γνωστό long run του μαραθωνίου εδώ αποκτά άλλη διάσταση… Για να είμαι ειλικρινής, γιγαντώνεται σε τέτοιο βαθμό, που 25 ή 30 χιλιόμετρα, φαντάζουν σαν μια βόλτα στο πάρκο! Στόχος είναι η ενίσχυση της αντοχής στη μηχανική καταπόνηση του σώματος, αλλά και στην πνευματική καταπόνηση του νου. Χωρίς να έχω ανακαλύψει την πυρίτιδα, ακολουθώ ενα σύστημα εναλλαγής τρεξίματος με περπάτημα, σε αναλογία 7/1 λεπτά, προς αποφυγή της έντονης κόπωσης, αλλά και ενίσχυσης του ηθικού μου, καθώς διαιρώ το χρόνο της προπόνησης σε “μαγικά” επτάλεπτα. Δυο δοκιμασμένες τακτικές χρησιμοποιώ κατα το υπερμαραθώνιο long run:

Προπόνηση sandwich

Δυο συνεχόμενες προπονήσεις μακράς διάρκειας, όπου η δεύτερη θα πρέπει να είναι κατα 25% μικρότερη απο την πρώτη και σε λίγο χαμηλότερη ένταση. Η πρόκληση εστιάζεται στο οτι μετά την κούραση της πρώτης ημέρας, καλείσαι να ανταπεξέλθεις με επιτυχία στις απαιτήσεις της επόμενης, με το σώμα ήδη να βρίσκεται σε επιβάρυνση. Με αυτό τον τρόπο εκπαιδεύεις στην κίνηση ενα καταπονημένο σώμα και ως εκ τούτου, ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται στην δεύτερη προπόνηση, προς αποφυγή τραυματισμού. Αυτή η μορφή προπόνησης στο εξωτερικό αναφέρεται ως “Back to Back” ή εν συντομία “B2B”. Προσωπικά την αποκαλώ προπόνηση σάντουϊτς για δυο λόγους: Πρώτον, διότι δυο μεγάλες προπονήσεις με λίγη ενδιάμεση ξεκούραση μου θυμίζουν, τις δυο χοντρές φέτες ψωμιού με την λεπτή στρώση τυριού στο ενδιάμεσο και δεύτερον, με το πέρας αυτής της επίπονης διαδικασίας, συνηθίζω να τρώω δυο σάντουϊτς απο το γνωστό περίπτερο στο Λαγανά!

screenshot_8

screenshot_9

Προπόνηση 4-5 ωρών

Εντάξει το παραδέχομαι… Δεν είναι για τον καθένα! Απαιτείται αφοσίωση, ενθουσιασμός, λόξα… εγώ θα το χαρακτήριζα ως αγάπη για το τρέξιμο! Πριν λίγες ημέρες ολοκλήρωσα εναν “προπονητικό μαραθώνιο”, τρέχοντας πάνω κάτω στο πεζοδρομημένο χιλιόμετρο στον Λαγανά. Εκείνη την ώρα δεν αισθανόμουν οτι έκανα κάτι δύσκολο. Χαλαρώνοντας όμως, μετά από ενα ζεστό μπάνιο, άκουσα μέσα μου μια φωνή γεμάτη αγαλλίαση… “Ναι ρε φίλε, έκανες κάτι μεγάλο σήμερα!”

screenshot_11

Ο δρόμος για τα 100km

fdxvlewo

Ποτέ δεν έβλεπα με ενθουσιασμό τις υπεραποστάσεις. Σκεφτόμουν ότι δεν έχει ουσία το να είσαι σε διαρκή κίνηση για διψήφιο και πολλές φορές τριψήφιο αριθμό ωρών, παλεύοντας με την εξάντληση, σε χαμηλές σχετικά ταχύτητες. Επίσης αντιμετώπιζα τον αγώνα των 100 χιλιομέτρων στην Ψάθα Αττικής, ως ενα ευφάνταστο δρομικό ανέκδοτο: Μα είναι λογικό να διανύεις δέκα φορές την ίδια διαδρομή των δέκα χιλιομέτρων; Λοιπόν, φιλοδοξώ να απαντήσω στις 18 Φλεβάρη…

Το πως μπήκα σ’ αυτό το τρόκολο, ούτε κι εγώ έχω καταλάβει… Γνωρίζω όμως ότι σημαντικό ρόλο έχει παίξει το εδώ και μήνες κλειστό στάδιο της Ζακύνθου, με συνέπεια την ανυπαρξία στίβου στο νησί. Αναμένοντας το ταρτάν ως μάννα εξ ουρανού, το καλοκαίρι  φορτώνω πολλά χιλιόμετρα βάσης, λαμβάνοντας έμπνευση απο την μέθοδο του Phil Maffetone, σχετικά με το  αποκλειστικά αερόβιο τρέξιμο. Το φθινόπωρο είναι βέβαιο πλέον ότι το γήπεδο θα καθυστερήσει και έχω αρχίσει να κουράζομαι απο το οτι για να κάνω μια γρήγορη προπόνηση σε επίπεδη επιφάνεια, πρέπει να οδηγήσω συνολικά 30 χιλιόμετρα. Το παίρνω απόφαση… Θα δοκιμάσω τον πρώτο μου Ultra!

Η Μάυρη Γάτα

Αποφασισμένος πια για τα πολλά χιλιόμετρα ξεκινώ το διάβασμα. Στο καλεντάρι μαρκάρω τρείς πιθανούς αγώνες. Επιλέγω το 12ωρο στην Ελευσίνα. Στόχος μου τα 100 χιλιόμετρα, μέσα σε 12 ώρες εντός γηπέδου. Κι αν βαρεθώ ή δεν μου αρέσει βρε αδερφέ, μαζεύω τα μπογαλάκια μου και γυρίζω σπίτι μου. Έναν μήνα πριν τον αγώνα, οι διοργανωτές ανακοινώνουν ότι ο αγώνας καταργείται… Τέλεια! Επόμενος πιθανός αγώνας τα 140 χιλιόμετρα του Δρόμου Αθανάτων. Εκεί την πάτησα απο χαζομάρα μου… Παραμονή του αγώνα έχουμε περάσει οικογενειακώς στην Πάτρα… Stop! Στο σημείο αυτό να ευχαριστήσω απο τα βάθη της ψυχής μου την σύζυγό μου, την κυρα-Λένη μου, που εκτός όλων των άλλων, ανέχεται και τις δρομικές μου παλαβομάρες… Go! Φτιάχνοντας την δρομική μου τσάντα, διαπιστώνω ότι δεν έχω μαζί μου την απαραίτητη ιατρική βεβαίωση για την συμμετοχή στον αγώνα. Προσπαθώ να επικοινωνήσω με τους διοργανωτές αλλά δεν βγάζω άκρη… Φοβούμενος το ρίσκο να οδηγήσω απο την Πάτρα στην Τρίπολη κι εκεί να μου ρίξουν άκυρο ως προς την συμμετοχή μου, αποφασίζω να μείνω στην Πάτρα και να πνίξω τον καημό μου σε δυο αξιαγάπητες πίτες απο τον Πλαστήρα. Το επόμενο μεσημέρι, παρατηρώ στην σελίδα της διοργάνωσης ενα μενού που δεν το είχα επιλέξει ποτέ κι εκεί φυσικά υπήρχαν τηλέφωνα επικοινωνίας… Ξενερωμένος αφάνταστα πιά, αποφασίζω να μην ασχοληθώ με τον τρίτο πιθανό αγώνα και εκ του αποτελέσματος έπραξα καλώς, καθώς εκείνο το Σαββατοκύριακο υπήρχε απογορευτικό στον απόπλου των πλοίων!

Μετά τις γιορτές και αφού έχει συντελεστεί απο μέρους μου ανεπανάληπτη γενοκτονία εις βάρος των μελομακαρόνων της Πάτρας, αποφασίζω να ξεκινήσω την προετοιμασία μου για κάποιον εαρινό μαραθώνιο. Με ενθουσιασμό ξεκινώ τα πρώτα μου ελεύθερα τρεξίματα, αλλά όταν έρχεται η ώρα των διαλειμματικών και πάλι το γνωστό πρόβλημα: Το ταρτάν αρνείται πεισματικά να έρθει στη Ζάκυνθο (υγρασία το χειμώνα κι εγγλέζοι λετσοτουρίστες το καλοκαίρι, τί να ρθεί να κάνει;) κι εγώ διαλύω τα πόδια μου πάνω σε μια σκληρή άσφαλτο που πρέπει να στρώθηκε με την Ένωση των Επτανήσων… Κοιτάζω ξανά το καλεντάρι των υπεραποστάσεων: Εκατό χιλιόμετρα στην Ψάθα! Ναι αυτό είναι… Αυτό που χλεύαζες… Ελπίζω την ημέρα του αγώνα να μην με χλευάζει η ίδια η απόσταση!

Υ.Γ. Επειδή η συμπαθέστατη τάξη των αγροτών ήδη στήνει μπλόκα στους δρόμους, όπως ετησίως έχει καθιερωθεί όταν τελειώνουν οι αγροτικές εργασίες, αν δεν καταφέρω να πάω και σε αυτόν τον αγώνα θα ασχοληθώ με το πλέξιμο… Δέχομαι παραγγελίες για πουλοβεράκια!