Τα τείχη

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.

Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.

A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.

Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω

Ποίημα γραμμένο το 1897, ανήκει στην πρώτη δημιουργική περίοδο του Κωνσταντίνου Καβάφη. Πραγματεύεται το συναίσθημα του εγκλωβισμού της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα σε ένα σύστημα αξιών που θέτει κάθε λογής κοινωνικούς, οικονομικούς ή πολιτισμικούς περιορισμούς. Δυστυχώς αυτή η πίκρα της απελπισίας, γίνεται εντονότερη όσο οι κοινωνικές δομές γίνονται πολυπλοκότερες, με αποτέλεσμα στις μέρες μας να ακούγονται όλο και περισσότερα παράπονα, για τις κενού περιεχομένου ζωές των ανθρώπων.

Αλήθεια πόσοι δεν αισθάνονται εγκλωβισμένοι μέσα σε έναν αποτυχημένο γάμο ή σε ένα επάγγελμα που καταναγκαστικά εξασκούν για βιοποριστικούς λόγους; Πόσοι δεν αισθάνονται αδικημένοι από ευκαιρίες που δεν τους δόθηκαν στη ζωή ή απο τραγικές συγκυρίες που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν; Πόσοι δεν εύχονται να είχαν γεννηθεί κάπου αλλού ή ενδεχομένως σε κάποια άλλη εποχή; Πόσοι δεν αγανακτούν, κατά περίπτωση, για τον συντηρητισμό μιας μικρής κλειστής κοινωνίας ή για την ασυδοσία και την ανομία της μεγαλούπολης; Εν κατακλείδι, πόσοι δεν αισθάνονται φυλακισμένοι μέσα στην ίδια τους τη ζωή…

Στο ποίημα, ο θεϊκός Καβάφης γεμάτος απελπισία συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται φυλακισμένος μέσα σε τείχη που χτίστηκαν από άλλους, χωρίς εκείνος να το αντιληφθεί. Ίσως και να τα βάζει με τον εαυτό του, που έπεσε σε αυτή την παγίδα, καθώς δεν βρισκόταν σε εγρήγορση. Από την άλλη οι μοχθηροί κτίστες εμφανίζονται τόσο υπέρμετρα επιδέξιοι, που δεν έκαναν τον παραμικρό θόρυβο. Έτσι, ο παραδομένος στην μοίρα ποιητής, βρέθηκε εγκλωβισμένος χωρίς να το καταλάβει…

Ας δούμε το ποίημα όμως από μια άλλη οπτική… Μήπως τα τείχη προϋπήρχαν κι απλά τώρα ο Καβάφης αντιλήφθηκε την ύπαρξή τους; Μήπως και στον ανθρώπινο βίο ανέκαθεν δεν υπήρχαν οι δυσκολίες; Δεν υπήρχαν οι αποτυχίες, οι προδοσίες, ο φανατισμός, οι διακρίσεις, η εκμετάλλευση ανθρώπου απο άνθρωπο; Πού και πότε υπήρξε μια αληθινά προοδευτική κοινωνία, όπου θα επιβραβεύονται οι ενάρετοι και αγαθοί και θα τιμωρούνται παραδειγματικά οι αχρείοι;

Οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι δεν είμαστε μαριονέτες σε ένα καλοστημένο έργο που τελειώνει με το θάνατό μας. Να αντιληφθούμε ότι ακόμη και ο ερχομός μας στη ζωή αποτελεί ένα αξιοθαύμαστο γεγονός.  Έχουμε ευθύνη απέναντι στην ίδια μας την ύπαρξη, να διαμορφώνουμε την καθημερινότητά μας με γνώμονα την  αληθινή μας ευτυχία, ότι κι αν αυτή σημαίνει για τον καθένα. Και ναι… πρέπει να έχεις εμμονή στην κατάκτηση αυτού του στόχου. Εμμονή στην ευτυχία… Εμμονή στο να σπάσεις τα τείχη!

Υ.Γ. Ο Δημητράκης μας δείχνει πως πρέπει να λειτουργεί κανείς όταν είναι εγκλωβισμένος…

28810924_10215355614221409_1588857333_o

 

Advertisements

Τα παπούτσια του μπαμπά!

Μια λαίλαπα κινείται ακατάπαυστα μέσα στο σπιτικό μας τα τελευταία δυο χρόνια! Με ύψος κάτι λιγότερο από ένα μέτρο και βάρος δεκαέξι κιλών, στην μπλέ γωνία του ρινγκ… ο Δημητράκης. Στην απέναντι κόκκινη γωνία… εμείς οι ταλαίπωροι! Χτυπάει το καμπανάκι και η μάχη ξεκινά.

Πρώτος Γύρος: Κατευθείαν μπαίνουμε σε θέση άμυνας, καθώς δεχόμαστε απανωτά χτυπήματα με γκρίνια και αδιάλειπτο κλαψούρισμα. Σταδιακά ζαλιζόμαστε από το επίμονο βουητό που μας τρυπάει τα αυτιά! Υποχωρούμε στη γωνιά μας… σωζόμαστε από το καμπανάκι!

Δεύτερος Γύρος: Ο μικρός βομβαρδιστής εξαπολύει επίθεση ευρείας κλίμακας με συνεχή ανεβοκατεβάσματα στη σκάλα και στείρο αρνητισμό στο να φάει οτιδήποτε. Η κυρα-Λένη τον ακολουθεί κατα πόδας και αμύνεται σθεναρά μαγειρεύοντάς του μια ντουζίνα διαφορετικά φαγητά μέσα σε ελάχιστες ώρες. Το θηρίο όμως, συνεχίζει ατάραχο κι εγώ την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια για να πάω στη δουλειά.

Τρίτος Γύρος: Με το που επιστρέφω στο σπίτι και γυρίζω το κλειδί στην πόρτα, εξανεμίζονται οι όποιες ελπίδες ύπαρξης οικιακής ειρήνης. Ο Μητσάκος μας, χρησιμοποιώντας πυρηνικά όπλα βορειοκορεατικής προέλευσης έχει βομβαρδίσει ανηλεώς το σαλόνι. Η κίνηση στο χώρο απαιτεί ευλυγισία και παρατηρητικότητα προς αποφυγή ενός ναρκοπεδίου απο αυτοκινητάκια, κουτάλια, πιάτα και οτιδήποτε βάζει ο νους…

Τέταρτος Γύρος: Η ώρα του ύπνου… σαν να λέμε η ώρα του ολέθρου! Εξαντλημένοι ικετεύουμε για μερικές ώρες ξεκούρασης κι εκεί που βρισκόμαστε μπροστά στην πηγή με το γάργαρο νεράκι, εκεί γύρω στα μεσάνυχτα, ο μικρός μας αντεπιτίθεται ενθυμούμενος ότι πρέπει να παίξει με τα παιχνίδια του. Δεν υπάρχει άλλη λύση και η μάνα του η Ιφιγένεια, θυσιάζεται και τον ακολουθεί-ως τρόπαιο-στο δωμάτιό του. Το τι ακριβώς συμβαίνει εκεί δεν γνωρίζω, ωστόσο έχω ακούσει την εξής έκφραση απόγνωσης:

«Έλα Δημητράκη κοιμήσου! Τα πουλάκια κοιμούνται, τα σκυλάκια κοιμούνται, τα γατάκια κοιμούνται, τα προβατάκια κοιμούνται, όλοι κοιμούνται….»

Πέμπτος Γύρος: Αποφασίσαμε να βγούμε στην αντεπίθεση χρησιμοποιώντας το όπλο του παιδικού σταθμού. Κι ενώ αρχικά έδειξε να ‘χει αποτελέσματα, καθώς μας άφηνε ελεύθερα τα πρωινά και ενίοτε επέστρεφε κουρασμένος κι έπαιρνε έναν μεσημεριανό υπνάκο, δεν υπολογίσαμε την χρήση βιολογικών όπλων από μέρους του… Ιώσεις! Διαφόρων τύπων και ανθεκτικότητας, σε μεγάλη ποικιλία σχεδίων και χρωμάτων, με εγγύηση δεκαήμερης παραμονής στο σπίτι! Και με κάθε ιό, δώρο ένα σετ επισκέψεων σε γιατρό και φαρμακοποιό…. Αυτό ήταν… Νοκ αουτ!

Ο μικρός μας θριαμβεύει και κατακτά ως έπαθλο τα παπούτσια του μπαμπά!

Και την αγάπη μας, φυσικά!

bebaki

Καταραμένο Μπούρτζι!

Ξεφυλλίζοντας το δρομικό μου ημερολόγιο, σταματώ σε μια υπογραμμισμένη ημερομηνία: 29/03/2015 Μαραθώνιος Μεσσήνης, Ατομικό ρεκορ 3:29:32. Μια δρομικά υπέροχη ημέρα θυμάμαι… Κι όμως αυτή η σημείωση μόνο θλίψη και απογοήτευση με γεμίζει πια.

paparia

Το να καταφέρεις να σπάσεις το όριο των 3,5 ωρών στον μαραθώνιο, για έναν ερασιτέχνη, σηματοδοτεί με τον πιο εμφατικό τρόπο την είσοδο στην κατηγορία των δρομέων που ασχολούνται σοβαρά με τα τρέξιμο. Είναι επίσης κι ένα όριο το οποίο άμεσα γεννάει προσδοκίες για περαιτέρω βελτίωση και ανάπτυξη των όποιων δρομικών ικανοτήτων που έχει ο καθένας κληρονομήσει από τη μητέρα φύση και δια βίου μεταφέρει στα γονίδιά του. Είναι το σημείο που αρχίζεις να ονειρεύεσαι ότι πίνεις από όλα τα Άγια Δισκοπότηρα της δρομικής κοινότητας: Να πιάσεις το όριο για τη Βοστώνη, να κατέβεις το τρίωρο, να ξεκινήσεις από το πρώτο γκρουπ την κλασσική διαδρομή της Αθήνας ή ίσως να ανέβεις στο βάθρο κάποιας μικρής επαρχιακής διοργάνωσης…

Από τότε έχουν περάσει τρία χρόνια και δυστυχώς εκείνο το ατομικό ρεκορ παραμένει ακλόνητο στο θλιβερό του θρόνο. Διάφορες συγκυρίες σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο δεν μου έχουν επιτρέψει από τότε να ολοκληρώσω σωστά μια προετοιμασία για έναν μεγάλο αγώνα και να αποδώσω σύμφωνα με τις δυνατότητές μου. Στην πορεία σιωπηλά αποδέχτηκα αυτό το γεγονός, οδηγούμενος σε προπονητικά πλάνα της τελευταίας στιγμής, από τα οποία απομυζούσα την ευχαρίστηση ότι την ημέρα του αγώνα απέδωσα το 100% της ελλιπούς μου προετοιμασίας.

Κάποιος κακοπροαίρετος θα μπορούσε να με κατηγορήσει ότι δεν έχω προσπαθήσει αρκετά… Λοιπόν, η ψυχούλα μου μονάχα γνωρίζει πόσες θυσίες έχω κάνει για το άθλημα και πολύ περισσότερο σε συνδυασμό με την ανάγκη κάλυψης στο έπακρο των διαφόρων οικογενειακών και επαγγελματικών υποχρεώσεων! Έχω προπονηθεί με βροχή και κρύο, με καύσωνα και υγρασία, αργά το βράδυ, νωρίς τα χαράματα… Έχω ξυπνήσει στις τρεις τα ξημερώματα για long run ώστε το πρωί να κρατήσω τον μικρό μας για να πάει η Ελένη στο σχολείο. Έχω προπονηθεί πριν αναλάβω πρωινή υπηρεσία, όπως επίσης και με το πέρας νυχτερινής βάρδιας. Έχω γράψει μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα σε άσφαλτο, ταρτάν και βουνό, αφιερώνοντας κάμποσες εκατοντάδες ώρες της ζωής μου.

Κι όμως… Ενώ οι επιδόσεις μου στις προπονήσεις έχουν βελτιωθεί εντυπωσιακά, ενώ οι γνώσεις μου πάνω στο τρέξιμο καταλήγουν ως απόσταγμα κάποιας εμπειρίας σε πολύ απλές προπονητικές αρχές, ενώ το σώμα μου έχει αλλάξει προς το δρομικότερον… τα επίσημα αποτελέσματα παραμένουν πολύ φτωχά. Τυπικά και βάση επιδόσεων, παραμένω στάσιμος τα τρία τελευταία χρόνια!

Ανάξιον και άδικον…

Υ.Γ. Δυστυχώς μετά από πολλή προπόνηση, δια πυρός και σιδήρου ως συνήθως, δε θα καταφέρω τελικά να λάβω μέρος στον μαραθώνιο του Ναυπλίου. Ο μικρός μας για πολλοστή φορά αρρώστησε φέτος, διευρύνοντας αδιαλείπτως την ατομική του συλλογή ιώσεων.

Οι ξένοι της Α1 μπάσκετ στα΄90s

Όλοι εμείς οι γεννηθέντες πέριξ του 1980, έχουμε βιώσει έντονα την εκρηκτική ανάπτυξη της Α1 μπάσκετ στα 90’s. Μιλάμε για μια εποχή όπου όλοι ασχολούνταν με το μπάσκετ και το να βρείς ένα ελεύθερο γηπεδάκι να παίξεις ήταν αντίστοιχα δύσκολο με την εύρεση ενός ελεύθερου τραπεζιού για καφέ στην Υμηττού! Οι σύλλογοι δαπανούσαν αφειδώς μεγάλα ποσά για την ενίσχυση τους, καθώς το προϊόν ήταν δημοφιλές και τα έσοδα από διαφήμιση και τηλεοπτικά δικαιώματα, τεράστια για την εποχή. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο βρέθηκαν να αγωνίζονται στην Ελλάδα διάφοροι ξένοι, αφήνοντας το στίγμα τους στα εγχώρια μπασκετικά δρώμενα.

Επιχείρησα να συντάξω ένα top-10, όχι κατ’ ανάγκη με τους καλύτερους, αλλά περισσότερο με τις «μορφές» εκείνης της περιόδου. Σας προσφέρω λοιπόν λίγη από την άχρηστη γνώση που πιάνει χώρο στον σκληρό μου δίσκο…

Σημ. Μέσα σε παρένθεση αναφέρω την χρονολογία γέννησης, όπως και το πραγματικό όνομα του παίκτη, καθώς στη χώρα μας έχουμε την τάση να τους αλλάζουμε τα φώτα!

10. Ντέρεκ Τσίβιους (Derrick Chievous,1967)

tsivious_0

Παίκτης της Δάφνης το 1993, «την είχε δεί» πυγμάχος κι έδενε τα δάκτυλά του με ταινία. Είχε εμφανιστεί σε προπόνηση της ομάδας κρατώντας ένα δίσκο με το πρωινό του, ενώ η ιστορία ότι έχασε προπόνηση καθώς έκανε βόλτα με ποδήλατο που είχε κλέψει από πιτσιρικά, έχει πλήρως επιβεβαιωθεί.

9. Ντεϊβιντ Ινγκραμ (David Ancrum,1958)

Ο άνθρωπος κόντεψε να πάθει κρίση ταυτότητας, έτσι όπως κακοποιήθηκε το επώνυμό του στην Ελλάδα. Παίκτης του Ηρακλή(1987-1992), μιλάμε για την απόλυτη καλαθομηχανή. Παρακολουθήστε το βιντεάκι στο Youtube με την επική μάχη «Γκάλης-‘Ινγκραμ 46-54». Προφανώς οι υπόλοιποι παίκτες είχαν πάει για τουρισμό εκείνη την ημέρα στο γήπεδο!

8. Μίτσελ Ουϊγκινς (Mitchell Wiggins,1959)

oyi

Πρωτοεμφανίστηκε το 1993 στον Μίλωνα και κατόπιν έπαιξε στον Σπορτινγκ και στον Πανιώνο. Ήθελε κυριολεκτικά μια μπάλα μόνος του ο άτιμος, αλλά ήταν αποτελεσματικός. Είχε κατακτήσει το αργυρό μετάλλιο με τις ΗΠΑ στο Παγκόσμιο του 1982, ενώ η γυναίκα του έχει κατακτήσει δυο αργυρά στο στίβο, στους Ολυμπιακούς του 1984.

7. Χένρι Τέρνερ (Henry Turner,1966)

Το 1993 ο Πανιώνιος έφερε τον πιο εντυπωσιακό παίκτη που έχει περάσει ποτέ από τα εγχώρια παρκέ. Ο «Air-Turner» ήταν γυμνασμένος, αθλητικός και αλτικότατος. Τον ευχαριστούμε για το αξέχαστο κάρφωμα με περιστροφή στον ημιτελικό Κόρατς με τον ΠΑΟΚ. Μετά πήγε στην Φενερμπαχτσε, όπου πήρε τουρκικό διαβατήριο με το όνομα Hakki Uzun!

6. Μέλβιν Τσίτουμ (Melvin Cheatum,1968)

To 1994 o Γυμναστικός Λάρισας ξεσηκώνει τον κάμπο με το θέαμα που προσφέρει η ομάδα, με τα δυνατά καρφώματα του Τσίτουμ. Υπάρχει και το σχετικό ανέκδοτο: Πάει η εταιρία αναψυκτικών ΕΨΑ και προτείνει στον αμερικανό να κάνουν ένα διαφημιστικό. Εκείνος δέχεται και ρωτάει πιο θα είναι το σενάριο. Από την εταιρία του λένε ότι το μόνο που έχει να κάνει είναι στον επόμενο αγώνα να καρφώσει την μπάλα στο καλάθι και όταν προσγειωθεί να φωνάξει ΕΨΑ! Πραγματικά, στον επόμενο αγώνα παίρνει ο Τσίτουμ την μπάλα σηκώνεται όσο πιο ψηλά μπορεί και την καρφώνει… Χαμός στο γήπεδο! Πέφτοντας φωνάζει ΕΨΑ! Και η κερκίδα της Λάρισας απαντάει, ΧΤΥΠΣΕΣ;

5. Μίρκο Μιλίσεβιτς (Mirko Milicevic,1967)

pegasus_LARGE_t_1041_105841995H AEK εκείνης της εποχής είχε την τάση να φέρνει τους πιο απίθανους τύπους στην ομάδα. Ο Μίρκο ήταν υπέρβαρος καθώς ένα σημαντικό μέρος του μισθού του το ξόδευε στα γυράδικα της Ν. Φιλαδέλφειας. Στα καλά του είχε φτάσει τα 140 κιλά, αποκτώντας όγκο κάτω από το καλάθι. Σούταρε βγάζοντας την μπάλα μέσα από την κοιλιά του, ενώ καθώς δεν μπορούσε να πηδήσει ούτε εφημερίδα, συνήθιζε να σουτάρει με ραβέρσες με μεγάλη επιτυχία!

4. Ρολάντο Μπλάκμαν (Rolando Blackman,1959)

Άλλη μια «επιτυχία» της ΑΕΚ, που το 1994 αποφάσισε να εντάξει στην ομάδα της έναν 36χρονο ξοφλημένο καιροσκόπο! Ο «Ro» αναμφισβήτητα είχε κάνει όνομα στο ΝΒΑ, αλλά τα καλάθια δεν μπαίνουν με το όνομα και η ομάδα τερματίζει όγδοη εκείνη την σεζόν. Ο φίλος όμως κάνει τα κονέ του στην Ευρώπη και από το πουθενά βρίσκεται βοηθός προπονητή στην εθνική Γερμανίας και κατόπιν σε αυτήν της Τουρκίας. Σωστός ο παππούς!

3. Ρόϋ Τάρπλεϋ (Roy Tarpley, 1964-2015)

roy_1420891674561.medium

H πιο χαρακτηριστική μπασκετική ιστορία αυτοκαταστροφής που έχει υποπέσει στην αντίληψή μου. Το άστρο του λάμπει στα κολεγιακά του χρόνια και κατόπιν παίζει ως επαγγελματίας στο ΝΒΑ. Στην πρώτη του χρονιά συγκαταλέγεται στην καλύτερη πεντάδα πρωτοεμφανιζόμενων παικτών και την επόμενη ανακηρύσσεται καλύτερος έκτος παίκτης της σαιζόν. Τότε ξεκινά ο εθισμός του στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά και η καριέρα του παίρνει την κάτω βόλτα. Στην Ελλάδα έρχεται το 1992 για λογαριασμό του Άρη και κατακτά το κύπελλο Σαπόρτα. Αφού πίνει όλα τα ναρκωτικά και τα ξύδια της Θεσσαλονίκης, πάει στον Ολυμπιακό για να δοκιμάσει και τα προϊόντα της πρωτεύουσας. Είχε συνέχεια ένα βοϊδοβλέμμα όταν έπαιζε, λες και ήταν συνεχώς μαστουρωμένος. Συγχωρέθηκε πριν δυο χρόνια από κύρωση του ύπατος.

2. Πριστ Λοντερντέηλ (Priest Lauderdale,1973)

lau8

Το να έχεις ύψος 2.27 και βάρος 150 κιλά, αυτό δε σε κάνει αυτομάτως μπασκετμπολίστα ρε φίλε… Μας τον γνώρισε το Περιστέρι, η πρώτη ομάδα που αγωνίστηκε επαγγελματικά, το 1995. Το θετικό για κείνον είναι ότι κατάλαβε νωρίς ότι στο άθλημα δεν έχει μέλλον κι έτσι ξεκίνησε να παίζει σε διάφορα απίθανα πρωταθλήματα ανα την υφήλιο. Βουλγαρία, Κύπρος, Βενεζουέλα, Λίβανος, Σαουδική Αραβία, Αραβικά Εμιράτα, Κίνα… δε βαριέσαι… το μεροκάματο να βγαίνει! Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα σχόλιο του Συρίγου στο ραδιόφωνο: «Ο ψηλός του Περιστερίου δεν στρίβει και μάλιστα έτσι όπως τον έχουν ντύσει στα κίτρινα, μοιάζει με περίπτερο!»

1. Τζον Αμίτσι (John Uzoma Ekwugha Amaechi, 1970)

amaechiΝαι το καμάρι μου είναι πρώτος και καλύτερος! Ο Άγγλος που εν έτη 1996, στον Παναθηναϊκό με έχει φέρει στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού. Τον έχω βρίσει όσο κανέναν και ομολογώ πως ακόμη και τώρα που πληκτρολογώ με κάνει να ταράζομαι! Γαμώτο μου, είσαι ένα ντερέκι 2.10, ζυγίζεις 130 κιλά και αντί να καρφώσεις την μπάλα ή έστω να την αφήσεις μεσα στο καλάθι, πας και μου κάνεις κάτι σπασίματα της μέσης και κάτι τσαλίμια, λες και χορεύεις τσιφτετέλι! Νιγηριανός πατέρας και μάνα Βρετανίδα που μάλλον τον έκανε σαν τα μούτρα της! Ο πιο μαλθακός ψηλός που έχω δεί, είναι ο πρώτος παίκτης του ΝΒΑ που αποκάλυψε δημόσια ότι είναι gay. Τώρα εξηγούνται όλα θα μου πείς…

Η αρετή της υπομονής

QC-905

Η ιστορία ξεκινάει πριν εβδομήντα χρόνια περίπου, σε μια εποχή όπου το λυκαυγές της απελευθέρωσης από τη γερμανική κατοχή έδινε την θέση του στο σκοτάδι του αιματηρού εμφυλίου πολέμου. Χρόνια ταραγμένα, βουτηγμένα στην πίκρα, στην απελπισία, στον πόνο και στον θάνατο… Κι όμως ακόμη και τότε, υπήρχαν άνθρωποι που δεν ήθελαν να γίνουν ήρωες και πολύ περισσότερο να πεθάνουν για κάποια ακατανόητη σ’ εκείνους ιδεολογία. Άνθρωποι ασήμαντοι, ταπεινοί βιοπαλαιστές που πάσχιζαν να θρέψουν τις οικογένειές τους σε έναν τόπο ρημαγμένο από τον πόλεμο. Ανώνυμοι ήρωες της καθημερινότητας, ακούραστοι στρατιώτες, όχι στο πεδίο της μάχης, αλλά στον αγώνα για το μεροκάματο, για το φαγητό της φαμίλιας.

Πολλοί ήταν εκείνοι που στράφηκαν στη θάλασσα… Άλλωστε το απέραντο γαλάζιο, για αιώνες έθρεψε τους λαούς της λίμνης της Μεσογείου. Εξαιτίας του πολέμου τα πελάγη είχαν μείνει «αψάρευτα» για χρόνια και η θάλασσα γενναιόδωρα πια προσέφερε τους καρπούς της. Ένα αλιευτικό της εποχής πλέει ανοικτά της Κεφαλονιάς. Κανείς δε θα μάθει αν ήταν καλή η ψαριά εκείνης της μέρας, αν ο ήλιος αγκάλιαζε το βυθό ή αν το κύμα θέριευε απειλητικά. Κανείς δε θα μάθει και για τη νάρκη, εκείνη τη μεταλλική σφαίρα με το θανατηφόρο φορτίο, αδέσποτο απομεινάρι του μεγάλου πολέμου. Μια στιγμή… μια τρομακτική έκρηξη…

Σύμφωνα με τον Όμηρο, η Αίσα ή Μοίρα είναι αυτή που δίνει σε κάθε θνητό το μερίδιο του από χαρές και λύπες, καθορίζοντας το πεπρωμένο του. Κάπως έτσι, ο μηχανικός του αλιευτικού αφήνει ορφανά τρία παιδιά: To μικρότερο μέσα στην κοιλιά της γυναίκας του ακόμη. Όταν γεννηθεί θα πάρει το όνομα του αδικοχαμένου του πατέρα, δώρο και συνάμα πηγή θλίψης για την χήρα, στο άκουσμα του ονόματος του ανδρός της. Και με αυτόν τον παράδοξο τρόπο ο Βαγγέλης απέκτησε το χαϊδευτικό Μπούλης, που τον συντροφεύει μέχρι σήμερα. Μα αν η Μοίρα έδωσε σε κείνο το παιδί το θλιβερό ξεκίνημα της ζωής μέσα στην ορφάνια, φρόντισε να ισορροπήσει το ζύγι προικίζοντάς το με τάλαντα και αρετές.

Καθαρό βλέμμα καλοπροαίρετου ανθρώπου, χωρίς εγωισμό και υστεροβουλία. Καρδιά διαμάντι, ψυχή μαργαριτάρι. Φιλότιμος κι εργατικός. Φιλεύσπλαχνος, δίκαιος κι ευγενικός. Σπουδαίος μάστορας και καλλιτέχνης, λάτρης του ωραίου. Με απλά λόγια καλής πάστας άνθρωπος, όπως συνηθίζω να λέω… Δημιούργησε μια υπέροχη οικογένεια με τρεις κόρες (τσούπες τις λένε εκεί στην Πάτρα) και κάπου εδώ εμπλέκομαι κι εγώ που του τσίμπησα την μία κι έτσι έγινε πεθερούλης μου. Σημειωτέον δεν έχει άλλες, ξεπούλησε, επομένως όποιος θέλει καλή σύζυγο και πεθερικά αστέρια, ας ψάξει αλλού!

Η Αγία Υπομονή

Δεν αναφέρομαι στην αυτοκράτειρα του Βυζαντίου, που ως είθισται αγίασε, αλλά σε αυτή την υπέρτατη αρετή της υπομονής που χαρακτηρίζει τον πεθερούλη μου. Με ότι κι αν καταπιαστεί θα φροντίσει αργά και μεθοδικά να το ανυψώσει στα όρια της τελειότητας. Υπερβολές θα μου πείς… Κι όμως έχω δει παρτέρι καθαρισμένο στην εντέλεια, πλακάκια με αρμούς στοιχισμένους άψογα, κλαδεμένο βασιλικό βγαλμένο από τον κήπο της Εδέμ! Καμιά φορά λέμε ότι δεν είναι γρήγορος στις εργασίες του, ωστόσο τα αποτελέσματα αποδεικνύουν την αξία της μεθοδικότητας και της επιμονής. Δεν κρύβω ότι η προσέγγιση αυτή με εμπνέει ως δρομέα, στο να προπονούμαι με υπομονή και συνέπεια, αναμένοντας καρτερικά τα καλά αποτελέσματα στο μέλλον. Αλλά και γενικότερα σε κάθε φάση του ανθρωπίνου βίου, κανένας σπουδαίος στόχος δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς υπομονή και εργατικότητα.

Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα… Ρωτήστε και τον πεθερούλη μου!

Υ.Γ. Η υπομονή είναι πικρή, ο καρπός της όμως είναι γλυκός!  – Αριστοτέλης-

Ed Whitlock (1931-2017)

whitlock_sidebar

Όπως σε κάθε έκφανση της ζωής, έτσι και στο τρέξιμο, συναντάμε ανθρώπους που τα κατορθώματά τους προκαλούν έκπληξη και θαυμασμό. Είναι αυτοί που εμπνέουν τα πλήθη κερδίζοντας επάξια τον χαρακτηρισμό «φαινόμενο». Άνθρωποι ταλαντούχοι στο έπακρο ή προικισμένοι με απίστευτα γονίδια, σύμφωνα με την επιστήμη, αποδεικνύουν ότι η ανθρώπινη φύση δύναται να κινηθεί πέρα από τα συμβατικά πλαίσια που όλοι γνωρίζουμε. O Ed Witlock αποτελεί μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση…

Γεννημένος στην Μ. Βρεατανία το 1931 ο Ed Witlock σπούδασε μηχανολογία και κατόπιν εγκαταστάθηκε στο Οντάριο του Καναδά, όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Κατά την διάρκεια των πανεπιστημιακών σπουδών του, ασχολήθηκε συστηματικά με το τρέξιμο και μάλιστα ήταν ο τοπικός πανεπιστημιακός πρωταθλητής στα 3 μιίλια και στο δημοφιλές αγγλοσαξωνικό cross country ή ανώμαλο δρόμο, όπως εμείς το αποκαλούμε. Η άφιξή του όμως στον Καναδά, σε συνδυασμό με οικογενειακές και επαγγελματικές υποχρεώσεις τον έκαναν να παρατήσει το τρέξιμο μέχρι τα 41 του χρόνια… Τότε και για λόγους υγείας, ξεκινά συστηματικά προπονήσεις στις μεσαίες αποστάσεις, μέχρι που ο δεκατετράχρονος γιός του, επτά χρόνια αργότερα, αποφασίζεινα λάβει μέρος σε έναν μαραθώνιο. Ο Ed προσπαθεί να τον αποτρέψει, αλλά τελικά βρίσκονται να προπονούνται μαζί για το μεγάλο γεγονός. Χωρίς καθοδήγηση και ειδική προπόνηση, αλλά με την ορμή του πληθωρικού του ταλέντου, καταγράφει επίδοση μαραθωνίου 02:31:23 στα 48 του και ο μύθος γεννιέται…

Με την συνταξιοδότηση του, αποφασίζει να ασχοληθεί συστηματικά με τον μαραθώνιο και στα 69 του γίνεται ο πρώτος αθλητής που κατεβαίνει τις τρείς ώρες σε αυτή την ηλικία. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, η απαρχή της όγδοης δεκαετίας της ζωής του, βρίσκει τον Whitlock στην καλύτερη αγωνιστική του φάση. Στα 73 του χρόνια πετυχαίνει την ασύλληπτη επίδοση 02:54:48, που θα αντιστοιχούσε σε παγκόσμιο ρεκόρ μαραθωνίου αν ο δρομέας ήταν εικοσάχρονος! Στον Μαραθώνιο του Ρότερνταμ, τρία χρόνια αργότερα, διανύει την απόσταση σε 03:04:54, σε έναν αγώνα που διακόπηκε στις τρισείμιση ώρες λόγω αφόρητης ζέστης. Στα ογδοεικοστά του γεννέθλια γιορτάζει με άλλο ένα ρεκόρ μαραθωνίου (03:15:54), επίδοση που με κάνει να κοκκινίζω από ντροπή, καθώς είμαι ένα τέταρτο περίπου πιο αργός, μα συνάμα με γεμίζει με την ελπίδα ότι θα έχω μπροστά μου τουλάχιστον σαράντα χρόνια ανταγωνιστικού τρεξίματος!

Στις 16/10/2016 στον μαραθώνιο του Τορόντο πέτυχε το τελευταίο του ρεκορ στην ηλικιακή κατηγορία 85+ με επίδοση 03:56:38. Διαχρονικά σημείωσε μια σειρά από παγκόσμια ρεκορ, σε διάφορες αποστάσεις και ηλικιακές κατηγορίες. Πριν τρεις ημέρες και σε ηλικία 86 ετών, απο βετεράνος δρομέας μετουσιώθηκε αιώνια σε θρύλο…

C00630

Η κληρονομιά

Στις Η.Π.Α οι κατηγορίες των βετεράνων (Masters), ξεκινούν στα 35 για το στίβο και στα 40 για τα αγωνίσματα δρόμου. Κάθε χρόνο, οι ανα τον κόσμο γεροντάρες δρομείς βελτιώνουν τα παγκόσμια ρεκορ ηλικιακών κατηγοριών, αποδεικνύοντας ότι η ηλικία είναι απλά ενας αριθμός. Παρήγορη σκέψη για όλους εμάς που ανακαλύψαμε την Εδέμ του τρεξίματος κάπως αργοπορημένα. Για μας που σκύβουμε το κεφάλι και κοπανιόμαστε μήνες ή και χρόνια στο γήπεδο, για να δούμε τη βελτίωση που θα επιτύχει με λιγότερο κόπο και σε απείρως λιγότερο χρόνο ενας δεκαοκτάχρονος… Για μας που είμαστε ευάλωτοι στην καταπόνηση και τους τραυματισμούς… Για μας που είμαστε ξεροκέφαλοι και συνεχίζουμε με περισσότερο πάθος!

Σ’ ευχαριστούμε γεροντάρα…

jpm106

Γεωργίου speaking!

Σχεδόν είκοσι χρόνια πίσω… αλήθεια πότε πέρασε τόσος καιρός; Θυμάμαι την προετοιμασία για τις πανελλαδικές εξετάσεις, το διάβασμα, την αγωνία και ξανά το διάβασμα… Αναλογίζομαι με φρίκη το αβάστακτο ψυχολογικό βάρος μιας διαδικασίας που μέσα σε μια ημέρα έκρινε τους κόπους μιας χρονιάς. Από τις ελάχιστες «απολαύσεις» μου εκείνη την περίοδο ήταν η σαββατιάτικη βόλτα με τα παιδιά από το σχολειό, όπως και η ακρόαση ενός αθλητικού ραδιοφώνου, του Sprint Fm.

Το να διαβάζεις άλγεβρα και αναλυτική γεωμετρία ακούγοντας ραδιόφωνο, σίγουρα δεν θα αποτελέσει συμβουλή κανενός καθηγητή. Στο ατελείωτο διάβασμά μου όμως, είχα αποκτήσει την προσωπική μου ρουτίνα κι εκεί το τρανζιστοράκι είχε βασιλική θέση. Θυμάμαι τις μπασκετικές αναλύσεις του αείμνηστου Φίλιππου Συρίγου, τις σφαιρικές αθλητικές γνώσεις του επίσης αείμνηστου Ηλία Μπαζίνα- λάτρη του στίβου και της πυγμαχίας, όσο και τις ολοζώντανες εκπομπές επικοινωνίας με το κοινό, του Γιώργου Γεωργίου.

georg

Ατακαδόρος τεράστιος ο Γεωργίου, αλλά και γνώστης της μπάλας, συχνά έδινε το ερέθισμα στην παρέα για ατελείωτες ποδοσφαιρικές συζητήσεις. Φαφούτης με γκριζαρισμένο μαλλί, γνήσια φιγούρα λαϊκής συνοικίας, με κοφτερό μυαλό και πονηρό μάτι, ανάμεσα στα σχόλια για τον Ολυμπιακό του Κόκκαλη σου πέταγε κι ένα γκανιάν για την επόμενη ιπποδρομία! Κι όμως από αυτόν τον άνθρωπο, άκουσα μια ατάκα που μου έχει εντυπωθεί και συνάμα επηρεάσει περισσότερο από κάθε άλλη σοφία που έχω διαβάσει σε ένα σωρό βιβλία:

«Η ανέχεια σε κάνει μαλάκα!»

Πιθανότατα να ανήκω στην μειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, που δεν θεωρεί ότι το χρήμα είναι του διαβόλου και η φτώχεια είναι αρετή. Δεν υποστηρίζω ότι πλούσιος σημαίνει διεφθαρμένος και ανήθικος και αντίστροφα φτωχός ίσον τίμιος και ηθικός. Επιπρόσθετα, θεωρώ ότι σκοπίμως γαλουχήθηκε ο νεοέλληνας σε αυτή την πεποίθηση, ώστε να παραμείνει παθητικά ήσυχος στα αυγά του και στην εξαγνισμένη μιζέρια του.

Η απόλυτη φτώχεια και εξαθλίωση, μοιραία θα οδηγήσει σε ατομικές και συλλογικές επιλογές, που όχι μόνο αντιτίθενται στην λογική, αλλά προσβάλλουν επίσης κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε ρωτώ…

  • Το να βλέπεις τα παιδιά σου οικονομικούς μετανάστες, τί είναι;
  • To να θρέφουν οι ηλικιωμένοι γονείς με τις μειωμένες συντάξεις τους, τις οικογένειες των παιδιών τους, τί είναι;
  • Οι ατελείωτες ουρές στον ΟΑΕΔ, στα κοινωνικά παντοπωλεία, στα συσσίτια των δήμων, στα ταμεία της ΔΕΗ για ρύθμιση οφειλών, τί είναι;
  • H μερική απασχόληση με υπερωρίες και μισθούς 100-150 ευρώ, τί είναι;
  • Το να ψηφίζεις νεοναζί στο Δίστομο και στα Καλάβρυτα ή να βάζεις στη βουλή τον γραφικό πολιτικό αρχηγό και τηλεοπτικό γελωτοποιό της δεκαετίας του ’90, τί είναι;
  • Το να εναποθέτεις τις ελπίδες σου στον φαντασιόπληκτο τρισεκατομμυριούχο και διάδοχο του Μεγαλέξανδρου, τί είναι;
  • To να αποδέχεσαι σιωπηλά όλα τα παραπάνω, αλλά και μυριάδες επιπροσθέτων δεινών της μνημονιακής πραγματικότητας, τί είναι;

Είναι η απόδειξη ότι η ανέχεια σε έχει κάνει… ας το πούμε μαλθακούλη!

Υ.Γ. Σωτήριον έτος 2005 και η αναζήτηση εργασίας, ως νέο πτυχιούχο στην τότε «ισχυρή Ελλάδα του ευρώ και των ολυμπιακών αγώνων», με βρίσκει για συνέντευξη στα γραφεία μιας φαρμακευτικής εταιρίας. Ανοίγω με το ζόρι μια πόρτα και αποσβολωμένος αντικρίζω σε ένα σαλονάκι 15 τ.μ, πακτωμένους καμια σαρανταριά υποψηφίους για τη μαγική θέση εργασίας. Φεύγω μονολογώντας: «Η ανέχεια σε κάνει… μ@λ@κ@. Γεωργίου speaking!»