Τα τείχη

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.

Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.

A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.

Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω

Ποίημα γραμμένο το 1897, ανήκει στην πρώτη δημιουργική περίοδο του Κωνσταντίνου Καβάφη. Πραγματεύεται το συναίσθημα του εγκλωβισμού της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα σε ένα σύστημα αξιών που θέτει κάθε λογής κοινωνικούς, οικονομικούς ή πολιτισμικούς περιορισμούς. Δυστυχώς αυτή η πίκρα της απελπισίας, γίνεται εντονότερη όσο οι κοινωνικές δομές γίνονται πολυπλοκότερες, με αποτέλεσμα στις μέρες μας να ακούγονται όλο και περισσότερα παράπονα, για τις κενού περιεχομένου ζωές των ανθρώπων.

Αλήθεια πόσοι δεν αισθάνονται εγκλωβισμένοι μέσα σε έναν αποτυχημένο γάμο ή σε ένα επάγγελμα που καταναγκαστικά εξασκούν για βιοποριστικούς λόγους; Πόσοι δεν αισθάνονται αδικημένοι από ευκαιρίες που δεν τους δόθηκαν στη ζωή ή απο τραγικές συγκυρίες που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν; Πόσοι δεν εύχονται να είχαν γεννηθεί κάπου αλλού ή ενδεχομένως σε κάποια άλλη εποχή; Πόσοι δεν αγανακτούν, κατά περίπτωση, για τον συντηρητισμό μιας μικρής κλειστής κοινωνίας ή για την ασυδοσία και την ανομία της μεγαλούπολης; Εν κατακλείδι, πόσοι δεν αισθάνονται φυλακισμένοι μέσα στην ίδια τους τη ζωή…

Στο ποίημα, ο θεϊκός Καβάφης γεμάτος απελπισία συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται φυλακισμένος μέσα σε τείχη που χτίστηκαν από άλλους, χωρίς εκείνος να το αντιληφθεί. Ίσως και να τα βάζει με τον εαυτό του, που έπεσε σε αυτή την παγίδα, καθώς δεν βρισκόταν σε εγρήγορση. Από την άλλη οι μοχθηροί κτίστες εμφανίζονται τόσο υπέρμετρα επιδέξιοι, που δεν έκαναν τον παραμικρό θόρυβο. Έτσι, ο παραδομένος στην μοίρα ποιητής, βρέθηκε εγκλωβισμένος χωρίς να το καταλάβει…

Ας δούμε το ποίημα όμως από μια άλλη οπτική… Μήπως τα τείχη προϋπήρχαν κι απλά τώρα ο Καβάφης αντιλήφθηκε την ύπαρξή τους; Μήπως και στον ανθρώπινο βίο ανέκαθεν δεν υπήρχαν οι δυσκολίες; Δεν υπήρχαν οι αποτυχίες, οι προδοσίες, ο φανατισμός, οι διακρίσεις, η εκμετάλλευση ανθρώπου απο άνθρωπο; Πού και πότε υπήρξε μια αληθινά προοδευτική κοινωνία, όπου θα επιβραβεύονται οι ενάρετοι και αγαθοί και θα τιμωρούνται παραδειγματικά οι αχρείοι;

Οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι δεν είμαστε μαριονέτες σε ένα καλοστημένο έργο που τελειώνει με το θάνατό μας. Να αντιληφθούμε ότι ακόμη και ο ερχομός μας στη ζωή αποτελεί ένα αξιοθαύμαστο γεγονός.  Έχουμε ευθύνη απέναντι στην ίδια μας την ύπαρξη, να διαμορφώνουμε την καθημερινότητά μας με γνώμονα την  αληθινή μας ευτυχία, ότι κι αν αυτή σημαίνει για τον καθένα. Και ναι… πρέπει να έχεις εμμονή στην κατάκτηση αυτού του στόχου. Εμμονή στην ευτυχία… Εμμονή στο να σπάσεις τα τείχη!

Υ.Γ. Ο Δημητράκης μας δείχνει πως πρέπει να λειτουργεί κανείς όταν είναι εγκλωβισμένος…

28810924_10215355614221409_1588857333_o

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s