Καταραμένο Μπούρτζι!

Ξεφυλλίζοντας το δρομικό μου ημερολόγιο, σταματώ σε μια υπογραμμισμένη ημερομηνία: 29/03/2015 Μαραθώνιος Μεσσήνης, Ατομικό ρεκορ 3:29:32. Μια δρομικά υπέροχη ημέρα θυμάμαι… Κι όμως αυτή η σημείωση μόνο θλίψη και απογοήτευση με γεμίζει πια.

paparia

Το να καταφέρεις να σπάσεις το όριο των 3,5 ωρών στον μαραθώνιο, για έναν ερασιτέχνη, σηματοδοτεί με τον πιο εμφατικό τρόπο την είσοδο στην κατηγορία των δρομέων που ασχολούνται σοβαρά με τα τρέξιμο. Είναι επίσης κι ένα όριο το οποίο άμεσα γεννάει προσδοκίες για περαιτέρω βελτίωση και ανάπτυξη των όποιων δρομικών ικανοτήτων που έχει ο καθένας κληρονομήσει από τη μητέρα φύση και δια βίου μεταφέρει στα γονίδιά του. Είναι το σημείο που αρχίζεις να ονειρεύεσαι ότι πίνεις από όλα τα Άγια Δισκοπότηρα της δρομικής κοινότητας: Να πιάσεις το όριο για τη Βοστώνη, να κατέβεις το τρίωρο, να ξεκινήσεις από το πρώτο γκρουπ την κλασσική διαδρομή της Αθήνας ή ίσως να ανέβεις στο βάθρο κάποιας μικρής επαρχιακής διοργάνωσης…

Από τότε έχουν περάσει τρία χρόνια και δυστυχώς εκείνο το ατομικό ρεκορ παραμένει ακλόνητο στο θλιβερό του θρόνο. Διάφορες συγκυρίες σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο δεν μου έχουν επιτρέψει από τότε να ολοκληρώσω σωστά μια προετοιμασία για έναν μεγάλο αγώνα και να αποδώσω σύμφωνα με τις δυνατότητές μου. Στην πορεία σιωπηλά αποδέχτηκα αυτό το γεγονός, οδηγούμενος σε προπονητικά πλάνα της τελευταίας στιγμής, από τα οποία απομυζούσα την ευχαρίστηση ότι την ημέρα του αγώνα απέδωσα το 100% της ελλιπούς μου προετοιμασίας.

Κάποιος κακοπροαίρετος θα μπορούσε να με κατηγορήσει ότι δεν έχω προσπαθήσει αρκετά… Λοιπόν, η ψυχούλα μου μονάχα γνωρίζει πόσες θυσίες έχω κάνει για το άθλημα και πολύ περισσότερο σε συνδυασμό με την ανάγκη κάλυψης στο έπακρο των διαφόρων οικογενειακών και επαγγελματικών υποχρεώσεων! Έχω προπονηθεί με βροχή και κρύο, με καύσωνα και υγρασία, αργά το βράδυ, νωρίς τα χαράματα… Έχω ξυπνήσει στις τρεις τα ξημερώματα για long run ώστε το πρωί να κρατήσω τον μικρό μας για να πάει η Ελένη στο σχολείο. Έχω προπονηθεί πριν αναλάβω πρωινή υπηρεσία, όπως επίσης και με το πέρας νυχτερινής βάρδιας. Έχω γράψει μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα σε άσφαλτο, ταρτάν και βουνό, αφιερώνοντας κάμποσες εκατοντάδες ώρες της ζωής μου.

Κι όμως… Ενώ οι επιδόσεις μου στις προπονήσεις έχουν βελτιωθεί εντυπωσιακά, ενώ οι γνώσεις μου πάνω στο τρέξιμο καταλήγουν ως απόσταγμα κάποιας εμπειρίας σε πολύ απλές προπονητικές αρχές, ενώ το σώμα μου έχει αλλάξει προς το δρομικότερον… τα επίσημα αποτελέσματα παραμένουν πολύ φτωχά. Τυπικά και βάση επιδόσεων, παραμένω στάσιμος τα τρία τελευταία χρόνια!

Ανάξιον και άδικον…

Υ.Γ. Δυστυχώς μετά από πολλή προπόνηση, δια πυρός και σιδήρου ως συνήθως, δε θα καταφέρω τελικά να λάβω μέρος στον μαραθώνιο του Ναυπλίου. Ο μικρός μας για πολλοστή φορά αρρώστησε φέτος, διευρύνοντας αδιαλείπτως την ατομική του συλλογή ιώσεων.

Advertisements

One thought on “Καταραμένο Μπούρτζι!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s