Η αρετή της υπομονής

QC-905

Η ιστορία ξεκινάει πριν εβδομήντα χρόνια περίπου, σε μια εποχή όπου το λυκαυγές της απελευθέρωσης από τη γερμανική κατοχή έδινε την θέση του στο σκοτάδι του αιματηρού εμφυλίου πολέμου. Χρόνια ταραγμένα, βουτηγμένα στην πίκρα, στην απελπισία, στον πόνο και στον θάνατο… Κι όμως ακόμη και τότε, υπήρχαν άνθρωποι που δεν ήθελαν να γίνουν ήρωες και πολύ περισσότερο να πεθάνουν για κάποια ακατανόητη σ’ εκείνους ιδεολογία. Άνθρωποι ασήμαντοι, ταπεινοί βιοπαλαιστές που πάσχιζαν να θρέψουν τις οικογένειές τους σε έναν τόπο ρημαγμένο από τον πόλεμο. Ανώνυμοι ήρωες της καθημερινότητας, ακούραστοι στρατιώτες, όχι στο πεδίο της μάχης, αλλά στον αγώνα για το μεροκάματο, για το φαγητό της φαμίλιας.

Πολλοί ήταν εκείνοι που στράφηκαν στη θάλασσα… Άλλωστε το απέραντο γαλάζιο, για αιώνες έθρεψε τους λαούς της λίμνης της Μεσογείου. Εξαιτίας του πολέμου τα πελάγη είχαν μείνει «αψάρευτα» για χρόνια και η θάλασσα γενναιόδωρα πια προσέφερε τους καρπούς της. Ένα αλιευτικό της εποχής πλέει ανοικτά της Κεφαλονιάς. Κανείς δε θα μάθει αν ήταν καλή η ψαριά εκείνης της μέρας, αν ο ήλιος αγκάλιαζε το βυθό ή αν το κύμα θέριευε απειλητικά. Κανείς δε θα μάθει και για τη νάρκη, εκείνη τη μεταλλική σφαίρα με το θανατηφόρο φορτίο, αδέσποτο απομεινάρι του μεγάλου πολέμου. Μια στιγμή… μια τρομακτική έκρηξη…

Σύμφωνα με τον Όμηρο, η Αίσα ή Μοίρα είναι αυτή που δίνει σε κάθε θνητό το μερίδιο του από χαρές και λύπες, καθορίζοντας το πεπρωμένο του. Κάπως έτσι, ο μηχανικός του αλιευτικού αφήνει ορφανά τρία παιδιά: To μικρότερο μέσα στην κοιλιά της γυναίκας του ακόμη. Όταν γεννηθεί θα πάρει το όνομα του αδικοχαμένου του πατέρα, δώρο και συνάμα πηγή θλίψης για την χήρα, στο άκουσμα του ονόματος του ανδρός της. Και με αυτόν τον παράδοξο τρόπο ο Βαγγέλης απέκτησε το χαϊδευτικό Μπούλης, που τον συντροφεύει μέχρι σήμερα. Μα αν η Μοίρα έδωσε σε κείνο το παιδί το θλιβερό ξεκίνημα της ζωής μέσα στην ορφάνια, φρόντισε να ισορροπήσει το ζύγι προικίζοντάς το με τάλαντα και αρετές.

Καθαρό βλέμμα καλοπροαίρετου ανθρώπου, χωρίς εγωισμό και υστεροβουλία. Καρδιά διαμάντι, ψυχή μαργαριτάρι. Φιλότιμος κι εργατικός. Φιλεύσπλαχνος, δίκαιος κι ευγενικός. Σπουδαίος μάστορας και καλλιτέχνης, λάτρης του ωραίου. Με απλά λόγια καλής πάστας άνθρωπος, όπως συνηθίζω να λέω… Δημιούργησε μια υπέροχη οικογένεια με τρεις κόρες (τσούπες τις λένε εκεί στην Πάτρα) και κάπου εδώ εμπλέκομαι κι εγώ που του τσίμπησα την μία κι έτσι έγινε πεθερούλης μου. Σημειωτέον δεν έχει άλλες, ξεπούλησε, επομένως όποιος θέλει καλή σύζυγο και πεθερικά αστέρια, ας ψάξει αλλού!

Η Αγία Υπομονή

Δεν αναφέρομαι στην αυτοκράτειρα του Βυζαντίου, που ως είθισται αγίασε, αλλά σε αυτή την υπέρτατη αρετή της υπομονής που χαρακτηρίζει τον πεθερούλη μου. Με ότι κι αν καταπιαστεί θα φροντίσει αργά και μεθοδικά να το ανυψώσει στα όρια της τελειότητας. Υπερβολές θα μου πείς… Κι όμως έχω δει παρτέρι καθαρισμένο στην εντέλεια, πλακάκια με αρμούς στοιχισμένους άψογα, κλαδεμένο βασιλικό βγαλμένο από τον κήπο της Εδέμ! Καμιά φορά λέμε ότι δεν είναι γρήγορος στις εργασίες του, ωστόσο τα αποτελέσματα αποδεικνύουν την αξία της μεθοδικότητας και της επιμονής. Δεν κρύβω ότι η προσέγγιση αυτή με εμπνέει ως δρομέα, στο να προπονούμαι με υπομονή και συνέπεια, αναμένοντας καρτερικά τα καλά αποτελέσματα στο μέλλον. Αλλά και γενικότερα σε κάθε φάση του ανθρωπίνου βίου, κανένας σπουδαίος στόχος δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς υπομονή και εργατικότητα.

Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα… Ρωτήστε και τον πεθερούλη μου!

Υ.Γ. Η υπομονή είναι πικρή, ο καρπός της όμως είναι γλυκός!  – Αριστοτέλης-

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s