Γεωργίου speaking!

Σχεδόν είκοσι χρόνια πίσω… αλήθεια πότε πέρασε τόσος καιρός; Θυμάμαι την προετοιμασία για τις πανελλαδικές εξετάσεις, το διάβασμα, την αγωνία και ξανά το διάβασμα… Αναλογίζομαι με φρίκη το αβάστακτο ψυχολογικό βάρος μιας διαδικασίας που μέσα σε μια ημέρα έκρινε τους κόπους μιας χρονιάς. Από τις ελάχιστες «απολαύσεις» μου εκείνη την περίοδο ήταν η σαββατιάτικη βόλτα με τα παιδιά από το σχολειό, όπως και η ακρόαση ενός αθλητικού ραδιοφώνου, του Sprint Fm.

Το να διαβάζεις άλγεβρα και αναλυτική γεωμετρία ακούγοντας ραδιόφωνο, σίγουρα δεν θα αποτελέσει συμβουλή κανενός καθηγητή. Στο ατελείωτο διάβασμά μου όμως, είχα αποκτήσει την προσωπική μου ρουτίνα κι εκεί το τρανζιστοράκι είχε βασιλική θέση. Θυμάμαι τις μπασκετικές αναλύσεις του αείμνηστου Φίλιππου Συρίγου, τις σφαιρικές αθλητικές γνώσεις του επίσης αείμνηστου Ηλία Μπαζίνα- λάτρη του στίβου και της πυγμαχίας, όσο και τις ολοζώντανες εκπομπές επικοινωνίας με το κοινό, του Γιώργου Γεωργίου.

georg

Ατακαδόρος τεράστιος ο Γεωργίου, αλλά και γνώστης της μπάλας, συχνά έδινε το ερέθισμα στην παρέα για ατελείωτες ποδοσφαιρικές συζητήσεις. Φαφούτης με γκριζαρισμένο μαλλί, γνήσια φιγούρα λαϊκής συνοικίας, με κοφτερό μυαλό και πονηρό μάτι, ανάμεσα στα σχόλια για τον Ολυμπιακό του Κόκκαλη σου πέταγε κι ένα γκανιάν για την επόμενη ιπποδρομία! Κι όμως από αυτόν τον άνθρωπο, άκουσα μια ατάκα που μου έχει εντυπωθεί και συνάμα επηρεάσει περισσότερο από κάθε άλλη σοφία που έχω διαβάσει σε ένα σωρό βιβλία:

«Η ανέχεια σε κάνει μαλάκα!»

Πιθανότατα να ανήκω στην μειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, που δεν θεωρεί ότι το χρήμα είναι του διαβόλου και η φτώχεια είναι αρετή. Δεν υποστηρίζω ότι πλούσιος σημαίνει διεφθαρμένος και ανήθικος και αντίστροφα φτωχός ίσον τίμιος και ηθικός. Επιπρόσθετα, θεωρώ ότι σκοπίμως γαλουχήθηκε ο νεοέλληνας σε αυτή την πεποίθηση, ώστε να παραμείνει παθητικά ήσυχος στα αυγά του και στην εξαγνισμένη μιζέρια του.

Η απόλυτη φτώχεια και εξαθλίωση, μοιραία θα οδηγήσει σε ατομικές και συλλογικές επιλογές, που όχι μόνο αντιτίθενται στην λογική, αλλά προσβάλλουν επίσης κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε ρωτώ…

  • Το να βλέπεις τα παιδιά σου οικονομικούς μετανάστες, τί είναι;
  • To να θρέφουν οι ηλικιωμένοι γονείς με τις μειωμένες συντάξεις τους, τις οικογένειες των παιδιών τους, τί είναι;
  • Οι ατελείωτες ουρές στον ΟΑΕΔ, στα κοινωνικά παντοπωλεία, στα συσσίτια των δήμων, στα ταμεία της ΔΕΗ για ρύθμιση οφειλών, τί είναι;
  • H μερική απασχόληση με υπερωρίες και μισθούς 100-150 ευρώ, τί είναι;
  • Το να ψηφίζεις νεοναζί στο Δίστομο και στα Καλάβρυτα ή να βάζεις στη βουλή τον γραφικό πολιτικό αρχηγό και τηλεοπτικό γελωτοποιό της δεκαετίας του ’90, τί είναι;
  • Το να εναποθέτεις τις ελπίδες σου στον φαντασιόπληκτο τρισεκατομμυριούχο και διάδοχο του Μεγαλέξανδρου, τί είναι;
  • To να αποδέχεσαι σιωπηλά όλα τα παραπάνω, αλλά και μυριάδες επιπροσθέτων δεινών της μνημονιακής πραγματικότητας, τί είναι;

Είναι η απόδειξη ότι η ανέχεια σε έχει κάνει… ας το πούμε μαλθακούλη!

Υ.Γ. Σωτήριον έτος 2005 και η αναζήτηση εργασίας, ως νέο πτυχιούχο στην τότε «ισχυρή Ελλάδα του ευρώ και των ολυμπιακών αγώνων», με βρίσκει για συνέντευξη στα γραφεία μιας φαρμακευτικής εταιρίας. Ανοίγω με το ζόρι μια πόρτα και αποσβολωμένος αντικρίζω σε ένα σαλονάκι 15 τ.μ, πακτωμένους καμια σαρανταριά υποψηφίους για τη μαγική θέση εργασίας. Φεύγω μονολογώντας: «Η ανέχεια σε κάνει… μ@λ@κ@. Γεωργίου speaking!»

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s