Ο “άθλος” των 100 χιλιομέτρων

screenshot_13

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Α’

Ανέκαθεν προκαλούσε γοητεία στον άνθρωπο η αναμέτρηση με την ίδια του τη φύση. Το να ανιχνεύεις τα όριά σου και ενδεχομένως να τα ξεπερνάς είναι μια διαδικασία επίπονη, σωματικά και πνευματικά. Πριν λίγες ώρες ολοκλήρωσα τον πρώτο μου υπερμαραθώνιο: 100 χιλιόμετρα σε 10:42:27!

Εξαρχής μπήκα στον αγώνα ψυχωμένα και γεμάτος αποφασιστικότητα. Ευρισκόμενος σε πλήρη πνευματική εγρήγορση, κατάφερα να πάρω στις πιο κρίσιμες στιγμές, τις ενδεδειγμένες αποφάσεις που θα με οδηγούσαν με ασφάλεια στην επιτυχία. Στην πορεία και παρά την σωματική καταπόνηση, κατάφερα να βιώσω την απόλυτη γαλήνη του μυαλού… Αισθανόμουν το σώμα μου ελαφρύ σαν τον αιθέρα, εντελώς αποκομμένο από την επαφή του με τη γή.  Είναι αλήθεια τελικά… το τρέξιμο υπεραποστάσεων είναι μια βαθύτατα πνευματική διεργασία- μια ακατάπαυστη προσευχή, ένας βαθύτατος διαλογισμός. Κι αν αρχικά έρχεσαι σε σύγκρουση με την ανθρώπινη φύση, στο τέλος καταλήγεις σφιχταγκαλιασμένος μαζί της στο ξέφωτο της ευδαιμονίας.

Αυτά τα λίγα από τον Υπερμαραθωνοδρόμο τση Ζάκυθος!

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Β’

Μη φάτε πολύ από τα παραπάνω… έχουμε γλαρόσουπα! Αποφάσισα να λάβω μέρος στην δοκιμασία των 100 χιλιομέτρων, από περιέργεια για το τί υπάρχει μετα τα 42 χιλιόμετρα του μαραθωνίου. Λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω, αλλά η απάντηση είναι… απολύτως τίποτα! Υπάρχουν απλά αυξανόμενα νούμερα απόστασης, σε έναν μονότονα χαλαρό ρυθμό, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις και ιδιαίτερες πνευματικές εμπειρίες. Η διαρκής κίνηση σε καθαρά αερόβιες ζώνες, εναλλασόμενη περιοδικά με λίγο περπάτημα και κατάλληλο εφοδιασμό σε υδατάνθρακα μπορεί να φέρει κάθε δρομέα εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την αφετηρία. Επομένως δεν είμαι υπεράνθρωπος, ούτε έκανα κανέναν άθλο!

Παπάτζα Νίντζα!

Ευφάνταστη σχολική έκφραση που τη χρησιμοποιούσαμε για να περιγράψουμε την απατεωνιά. Λοιπόν, για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους ας ξεκινήσουμε με το αξίωμα ότι η ματαιοδοξία της ανθρώπινης φύσης διψάει για αυτοεπιβεβαίωση! Και το να επιτυγχάνεις πράγματα μη συνηθισμένα, που στους αδαείς φαντάζουν ακατόρθωτα, είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να παραμυθιάζεις τον εαυτό σου και τους γύρω σου. Καλύπτεις μια απόσταση 200 χιλιομέτρων, παραπατώντας σε ρυθμό 8 λεπτά/χιλιόμετρο και έχεις κάνει έναν Άθλο. Όταν τρέξεις 5 χιλιόμετρα σε λιγότερο από 15 λεπτά τί έχεις κάνει; Τα 100 μέτρα κάτω από δέκα δεύτερα; Κι όμως…στην πρώτη πείπτωση θα είσαι ημίθεος υπερμαραθωνοδρόμος ενώ στις άλλες απλά ενας γρήγορος αθλητής!

 Όχι δεν έκανα καμιά υπέρβαση και δεν έφτασα στα όριά μου σωματικά και ψυχολογικά. Αν αναζητάτε ήρωες σίγουρα δεν είμαι ο άνθρωπός σας. Διεκπεραιωτικά κάλυψα την απόσταση και  ειδικά στα τελευταία 40 χιλιόμετρα βαριόμουν τόσο πολύ, που έκανα μια ευχάριστη βόλτα συζυτώντας χαλαρά με τους άλλους παραμυθάδες… Αυτό ήταν και το πιο ευχάριστο κομμάτι του αγώνα, καθώς ανέκαθεν διασκέδαζα με τους φαφλατάδες και τις υπερβολές τους. Διότι αν ο δρομέας έχει έντονα αναπτύξει το ΕΓΩ του, ο ΥΠΕΡμαραθωνοδρόμος έχει το ΥΠΕΡεγώ του!

screenshot_12

Ευχαριστώ όλους όσους ενδιαφέρθηκαν για μένα, για την στήριξη και την αγάπη τους. Η ειλικρίνεια στις ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι μονοπάτι, αλλά λεωφόρος προς την ευτυχία.

Ευχαριστώ την κυρα-Λένη μου, αυτή την μεγάλη ψυχή σε μικρό σώμα, για την άοκνη συμπαράστασή της σε κάθε μου εγχείρημα!

Μικρό μου ΜΑΜUTE o μπαμπάς έτρεξε για σένα 100 χιλιόμετρα…!

Υ.Γ.1. Επιλέξτε με σύνεση όποιο από τα δυο σχεδιάσματα γεμίζει την ψυχή σας.

Υ.Γ.2. Eίναι προτιμότερο να κατακτήσεις τον εαυτό σου, παρά τα βασίλεια όλου του κόσμου…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s