Τρέξιμο στη βροχή!

running_rain

Μια απο τις πρώτες μου απορίες με το ξεκίνημα του ταξιδιού μου στον ωκεανό του τρεξίματος μεγάλων αποστάσεων, ήταν το τι πρέπει ενας δρομέας να κάνει σε περίπτωση βροχής. Διάβασα διάφορα άρθρα, ελληνικά και ξένα, που πρότειναν τις πιο απίθανες λύσεις: Απο το να περιβληθείς απο την κορυφή μέχρι τα νύχια με σακούλες, ως άλλος ανακυκλώσιμος πλαστικός υπερήρωας, μέχρι να τρέχεις μόνο με το σορτσάκι, προφανέστατα εξαιρουμένων των γυναικών!

Προχθές είχα προγραμματισμένο ενα δυομισάωρο τρεξιματάκι- το τελευταίο μου sandwich πριν τα 100. Όταν πληροφορήθηκα ότι το γήπεδο, έστω και ημιτελές, δίδεται προς χρήση του στίβου, ειλικρινά πέταξα απο τη χαρά μου! Για εμας τους εξαιρετικά ολίγους που ασχολούμαστε με το τρέξιμο στο νησί, το γήπεδο είναι το σπιτάκι μας, το ασφαλές μας καταφύγιο απο τουρίστες και γηγενείς παλαβούς της ασφάλτου, το λίκνο κάθε δρομικού μας εγχειρήματος… Τί κι αν θα έπρεπε να κάνω πάνω απο εξήντα στροφές… ο χώρος είναι μαγικός!

Γεμάτος ενθουσιασμό ξεκινώ την προπόνησή μου, αλλά απο τα πρώτα κιόλας μέτρα τα πόδια μου βιώνουν ενα επαναλαμβανόμενο σε κάθε βήμα μαρτύριο. Το ασφάλτινο υπόστρωμα που θα υποδεχθεί κάποια στιγμή το ταρτάν, εκτός απο την αντιαισθητική του μαυρίλα, είναι τόσο πολύ συμπιεσμένο, που η σκληρότητά του προσομοιάζει με αυτή του πλακόστρωτου… Υπομονή, αν και με τη συμπλήρωση μιας ώρας έχω αρχίσει να αποκαρδιώνομαι!

Και σ΄εκείνο το σημείο κάνει την εμφάνισή του στον ορίζοντα, ενας απρόσκλητος ουράνιος ταξιδευτής, ενα απειλητικό γκρίζο σύννεφο. Φοβάμαι οτι θα έρθει προς το μέρος μου και τελικά δεν γνωρίζω, αν ήταν μετεωρολογική σύμπτωση ή αν ο φόβος μου σαν μαγνήτης προσέλκυσε το ράθυμο νεφέλωμα, που στρογγυλοκάθισε πάνω απο το γήπεδο. Οι πρώτες διστακτικές ψιχάλες κάνουν τις πρώτες συστάσεις και σύντομα δίνουν τη θέση τους σε ενα αραχνοΰφαντο πέπλο βροχής. Ως θύμα κάποιας ευφάνταστης φάρσας του σύμπαντος, παρατηρώ τον σχεδόν καθαρό ουρανό σε κάθε σημείο του ορίζοντα. Μα καλά, μόνο πάνω απο το γήπεδο βρέχει;

Κάποτε είχα διαβάσει ιστορίες αγίων και ασκητών που διέσχιζαν την έρημο υπο την σκιά ενός σύγνεφου, που τους ακολουθούσε. Το Κοράνι αναφέρει ότι ο Μωάμεθ ταξίδεψε μέσα στην έρημο, διαρκώς ευρισκόμενος σε μια κινούμενη όαση. Στον αντίποδα βρίσκομαι εγώ, πολύ μακριά απο την αγιότητα και βρεγμένος συνάμα… Διακωμωδώντας την κατάσταση φέρνω στο νου την εικόνα να τρέχω κι ενα μικρό συννεφάκι πάνω απο το κεφάλι μου να με βρέχει ακατάπαυστα. Το φαντάζομαι να επιταχύνει στις ευθείες, να σταματά όταν πίνω νερό και με το τέλος της προπόνησης να με ακολουθεί στα αποδυτήρια!

Η βροχή δυναμώνει και ανεβάζω το ρυθμό ενστικτωδώς, ίσως λόγω της έμφυτης τάσης του ανθρώπου να σπεύδει να προστατευτεί απο αυτό το υγρό μαστίγωμα. Τρέχω μόνος μου πια, τσαλαπατώντας μεσα σε μικρές λιμνούλες και οριστικά μουσκεύοντας τις κάλτσες μου. Θεωρώ οτι οι βρεγμένες κάλτσες αποτελούν τη μεγαλύτερη δυσκολία σε κάθε παρόμοια περίσταση. Σίγουρα η προληπτική επάλειψη του πέλματος με βαζελίνη βοηθάει στην δημιουργία μιας υδατοστεγούς στοιβάδας, αποτρέποντας την εμφάνιση φουσκάλων, αλλά η αίσθηση των βρεγμένων ποδιών ειναι ιδιαίτερα ενοχλητική. Στεγνές κάλτσες κι ενα στεγνό φανελάκι, ώστε να μην στεγνώσει πάνω μας το βρεγμένο, ψύχοντας τον κορμό μας, συστήνονται ανεπιφύλακτα… Πάντως, σε κάθε περίπτωση μην σταματάς! Η Φύση μας προίκισε με το καλύτερο αδιάβροχο: Το ίδιο μας το δέρμα!

Υ.Γ  Μολαταύτα, το να διανύσεις 100km υπο βροχή είναι ενας μικρός εφιάλτης…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s