Ο δρόμος για τα 100km

fdxvlewo

Ποτέ δεν έβλεπα με ενθουσιασμό τις υπεραποστάσεις. Σκεφτόμουν ότι δεν έχει ουσία το να είσαι σε διαρκή κίνηση για διψήφιο και πολλές φορές τριψήφιο αριθμό ωρών, παλεύοντας με την εξάντληση, σε χαμηλές σχετικά ταχύτητες. Επίσης αντιμετώπιζα τον αγώνα των 100 χιλιομέτρων στην Ψάθα Αττικής, ως ενα ευφάνταστο δρομικό ανέκδοτο: Μα είναι λογικό να διανύεις δέκα φορές την ίδια διαδρομή των δέκα χιλιομέτρων; Λοιπόν, φιλοδοξώ να απαντήσω στις 18 Φλεβάρη…

Το πως μπήκα σ’ αυτό το τρόκολο, ούτε κι εγώ έχω καταλάβει… Γνωρίζω όμως ότι σημαντικό ρόλο έχει παίξει το εδώ και μήνες κλειστό στάδιο της Ζακύνθου, με συνέπεια την ανυπαρξία στίβου στο νησί. Αναμένοντας το ταρτάν ως μάννα εξ ουρανού, το καλοκαίρι  φορτώνω πολλά χιλιόμετρα βάσης, λαμβάνοντας έμπνευση απο την μέθοδο του Phil Maffetone, σχετικά με το  αποκλειστικά αερόβιο τρέξιμο. Το φθινόπωρο είναι βέβαιο πλέον ότι το γήπεδο θα καθυστερήσει και έχω αρχίσει να κουράζομαι απο το οτι για να κάνω μια γρήγορη προπόνηση σε επίπεδη επιφάνεια, πρέπει να οδηγήσω συνολικά 30 χιλιόμετρα. Το παίρνω απόφαση… Θα δοκιμάσω τον πρώτο μου Ultra!

Η Μάυρη Γάτα

Αποφασισμένος πια για τα πολλά χιλιόμετρα ξεκινώ το διάβασμα. Στο καλεντάρι μαρκάρω τρείς πιθανούς αγώνες. Επιλέγω το 12ωρο στην Ελευσίνα. Στόχος μου τα 100 χιλιόμετρα, μέσα σε 12 ώρες εντός γηπέδου. Κι αν βαρεθώ ή δεν μου αρέσει βρε αδερφέ, μαζεύω τα μπογαλάκια μου και γυρίζω σπίτι μου. Έναν μήνα πριν τον αγώνα, οι διοργανωτές ανακοινώνουν ότι ο αγώνας καταργείται… Τέλεια! Επόμενος πιθανός αγώνας τα 140 χιλιόμετρα του Δρόμου Αθανάτων. Εκεί την πάτησα απο χαζομάρα μου… Παραμονή του αγώνα έχουμε περάσει οικογενειακώς στην Πάτρα… Stop! Στο σημείο αυτό να ευχαριστήσω απο τα βάθη της ψυχής μου την σύζυγό μου, την κυρα-Λένη μου, που εκτός όλων των άλλων, ανέχεται και τις δρομικές μου παλαβομάρες… Go! Φτιάχνοντας την δρομική μου τσάντα, διαπιστώνω ότι δεν έχω μαζί μου την απαραίτητη ιατρική βεβαίωση για την συμμετοχή στον αγώνα. Προσπαθώ να επικοινωνήσω με τους διοργανωτές αλλά δεν βγάζω άκρη… Φοβούμενος το ρίσκο να οδηγήσω απο την Πάτρα στην Τρίπολη κι εκεί να μου ρίξουν άκυρο ως προς την συμμετοχή μου, αποφασίζω να μείνω στην Πάτρα και να πνίξω τον καημό μου σε δυο αξιαγάπητες πίτες απο τον Πλαστήρα. Το επόμενο μεσημέρι, παρατηρώ στην σελίδα της διοργάνωσης ενα μενού που δεν το είχα επιλέξει ποτέ κι εκεί φυσικά υπήρχαν τηλέφωνα επικοινωνίας… Ξενερωμένος αφάνταστα πιά, αποφασίζω να μην ασχοληθώ με τον τρίτο πιθανό αγώνα και εκ του αποτελέσματος έπραξα καλώς, καθώς εκείνο το Σαββατοκύριακο υπήρχε απογορευτικό στον απόπλου των πλοίων!

Μετά τις γιορτές και αφού έχει συντελεστεί απο μέρους μου ανεπανάληπτη γενοκτονία εις βάρος των μελομακαρόνων της Πάτρας, αποφασίζω να ξεκινήσω την προετοιμασία μου για κάποιον εαρινό μαραθώνιο. Με ενθουσιασμό ξεκινώ τα πρώτα μου ελεύθερα τρεξίματα, αλλά όταν έρχεται η ώρα των διαλειμματικών και πάλι το γνωστό πρόβλημα: Το ταρτάν αρνείται πεισματικά να έρθει στη Ζάκυνθο (υγρασία το χειμώνα κι εγγλέζοι λετσοτουρίστες το καλοκαίρι, τί να ρθεί να κάνει;) κι εγώ διαλύω τα πόδια μου πάνω σε μια σκληρή άσφαλτο που πρέπει να στρώθηκε με την Ένωση των Επτανήσων… Κοιτάζω ξανά το καλεντάρι των υπεραποστάσεων: Εκατό χιλιόμετρα στην Ψάθα! Ναι αυτό είναι… Αυτό που χλεύαζες… Ελπίζω την ημέρα του αγώνα να μην με χλευάζει η ίδια η απόσταση!

Υ.Γ. Επειδή η συμπαθέστατη τάξη των αγροτών ήδη στήνει μπλόκα στους δρόμους, όπως ετησίως έχει καθιερωθεί όταν τελειώνουν οι αγροτικές εργασίες, αν δεν καταφέρω να πάω και σε αυτόν τον αγώνα θα ασχοληθώ με το πλέξιμο… Δέχομαι παραγγελίες για πουλοβεράκια!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s