Γενοκτονία

centurys-first-genocide-2

Γενοκτονία ή διεθνώς “Genocide”. Λέξη σύνθετη από το «γένος» και «κτείνω», ορίζει τη συστηματική εξόντωση μιας φυλής ή τμήματος αυτής. Στην συγκεκριμένη διαδικασία δεν υπάρχει αυτόματη γένεση και έχουμε σταδιακή εκδήλωση σε φάσεις που είναι δυνατόν να διαρκούν πολλά χρόνια. Επίσης η πορεία δεν είναι χρονικά γραμμική, καθώς μπορεί κάποια στάδια να εκδηλώνονται ταυτόχρονα. Το σίγουρο όμως είναι ότι κάθε μεταγενέστερο στάδιο προϋποθέτει την ύπαρξη όλων των προγενεστέρων.

i. Κατηγοριοποίηση. Σε κάθε κοινωνική οργάνωση υπάρχει διαδικασία ομαδοποίησης των ανθρώπων με φυλετικά, θρησκευτικά, εθνικά, πολιτικά και άλλα κριτήρια. Είναι «αυτοί κι εμείς».

ii. Συμβολισμός. Αποδίδουμε επίθετα και συγκεκριμένο τρόπο ντυσίματος και συμπεριφοράς  σε πληθυσμιακές ομάδες που έχουμε κατηγοριοποιήσει. Γύφτοι, τουρκόσποροι, άπιστοι…

iii. Διάκριση. Η ομάδα που θέλει να επιβληθεί νομοθετεί εις βάρος της μειοψηφίας. Άμεσα ο διωκόμενος πληθυσμός τίθεται στο περιθώριο εξαιτίας μέτρων που δυσκολεύουν την καθημερινότητά του. Οι μαύροι δεν θα φοιτούν σε πανεπιστήμια όπως οι λευκοί!

iv. Αποκτήνωση. Εδραίωση της πεποίθησης ότι η διωκόμενη ομάδα δεν έχει ανθρώπινες ιδιότητες. Αντιμετωπίζονται ως ζώα ή πράγματα “res”,κατα το πρότυπο των σκλάβων στους ρωμαϊκούς  χρόνους.

v. Οργάνωση. Κάθε Γενοκτονία είναι οργανωμένη, συνήθως απο το ίδιο το Κράτος. ‘Ολες οι δομές του επιστρατεύονται προς αυτό το σκοπό. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η ναζιστική Γερμανία.

vi. Πόλωση. Σκληροπυρηνικοί και εξτρεμιστές, ως θετικοί καταλύτες, επιταχύνουν τις εξελίξεις δια της προπαγάνδας ή δια της βίας.

vii. Προετοιμασία. Διαμοιράζονται ρόλοι και αρμοδιότητες σε άτομα και ομάδες που θα ηγηθούν του σχεδίου γενοκτονίας. Σε αυτό το στάδιο είναι συνήθης η «συνεργασία» με παρακρατικές-παραστρατιωτικές ομάδες.

viii. Διωγμός. Στοχοποιούνται εμφανώς τα μέλη της διωκόμενης ομάδας, φυλακίζονται ή οδηγούνται σε γκέτο και ως μιάσματα, απομακρύνονται από τον υπόλοιπο πληθυσμό.  Σημειώνεται υφαρπαγή και «δήμευση» των όποιων περιουσιακών τους στοιχείων.

ix. Εξόντωση. Σφαγές και ομαδικές εκτελέσεις που νομικά τεκμηριώνουν στο έπακρο τον ορισμό της Γενοκτονίας. Ο θύτης έχει την πεποίθηση ότι συντελεί στην εθνική, φυλετική ή θρησκευτική καθαρότητα με τον αφανισμό πλασμάτων που δεν έχουν λόγο ύπαρξης.

x.  Άρνηση. Είναι το τελευταίο στάδιο και συνήθως αυτό που διαρκεί επι μακρόν. Οι δολοφόνοι δεν αποδέχονται ότι έχουν διαπράξει κάποιο έγκλημα, ενώ συχνά αρνούνται ακόμη και την ίδια την ύπαρξη των γεγονότων. Άλλοτε αποδίδουν ευθύνες στα θύματα, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι η άρνηση μιας γενοκτονίας  συχνά αποτελεί επίσημη εθνική θέση, όπως στην περίπτωση της Τουρκίας και της γενοκτονίας Ποντίων και Αρμενίων. Ο μεγάλος κίνδυνος της Άρνησης είναι ότι δημιουργεί το ιδεολογικό και κοινωνικό υπόβαθρο για μια νέα γενοκτονία.

Σημ. Το κείμενο βασίζεται σε μελέτη του κοινωνιολόγου Dr.Gregory Stanton, 1986

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s