Οι ξένοι της Α1 μπάσκετ στα΄90s

Όλοι εμείς οι γεννηθέντες πέριξ του 1980, έχουμε βιώσει έντονα την εκρηκτική ανάπτυξη της Α1 μπάσκετ στα 90’s. Μιλάμε για μια εποχή όπου όλοι ασχολούνταν με το μπάσκετ και το να βρείς ένα ελεύθερο γηπεδάκι να παίξεις ήταν αντίστοιχα δύσκολο με την εύρεση ενός ελεύθερου τραπεζιού για καφέ στην Υμηττού! Οι σύλλογοι δαπανούσαν αφειδώς μεγάλα ποσά για την ενίσχυση τους, καθώς το προϊόν ήταν δημοφιλές και τα έσοδα από διαφήμιση και τηλεοπτικά δικαιώματα, τεράστια για την εποχή. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο βρέθηκαν να αγωνίζονται στην Ελλάδα διάφοροι ξένοι, αφήνοντας το στίγμα τους στα εγχώρια μπασκετικά δρώμενα.

Επιχείρησα να συντάξω ένα top-10, όχι κατ’ ανάγκη με τους καλύτερους, αλλά περισσότερο με τις «μορφές» εκείνης της περιόδου. Σας προσφέρω λοιπόν λίγη από την άχρηστη γνώση που πιάνει χώρο στον σκληρό μου δίσκο…

Σημ. Μέσα σε παρένθεση αναφέρω την χρονολογία γέννησης, όπως και το πραγματικό όνομα του παίκτη, καθώς στη χώρα μας έχουμε την τάση να τους αλλάζουμε τα φώτα!

10. Ντέρεκ Τσίβιους (Derrick Chievous,1967)

tsivious_0

Παίκτης της Δάφνης το 1993, «την είχε δεί» πυγμάχος κι έδενε τα δάκτυλά του με ταινία. Είχε εμφανιστεί σε προπόνηση της ομάδας κρατώντας ένα δίσκο με το πρωινό του, ενώ η ιστορία ότι έχασε προπόνηση καθώς έκανε βόλτα με ποδήλατο που είχε κλέψει από πιτσιρικά, έχει πλήρως επιβεβαιωθεί.

9. Ντεϊβιντ Ινγκραμ (David Ancrum,1958)

Ο άνθρωπος κόντεψε να πάθει κρίση ταυτότητας, έτσι όπως κακοποιήθηκε το επώνυμό του στην Ελλάδα. Παίκτης του Ηρακλή(1987-1992), μιλάμε για την απόλυτη καλαθομηχανή. Παρακολουθήστε το βιντεάκι στο Youtube με την επική μάχη «Γκάλης-‘Ινγκραμ 46-54». Προφανώς οι υπόλοιποι παίκτες είχαν πάει για τουρισμό εκείνη την ημέρα στο γήπεδο!

8. Μίτσελ Ουϊγκινς (Mitchell Wiggins,1959)

oyi

Πρωτοεμφανίστηκε το 1993 στον Μίλωνα και κατόπιν έπαιξε στον Σπορτινγκ και στον Πανιώνο. Ήθελε κυριολεκτικά μια μπάλα μόνος του ο άτιμος, αλλά ήταν αποτελεσματικός. Είχε κατακτήσει το αργυρό μετάλλιο με τις ΗΠΑ στο Παγκόσμιο του 1982, ενώ η γυναίκα του έχει κατακτήσει δυο αργυρά στο στίβο, στους Ολυμπιακούς του 1984.

7. Χένρι Τέρνερ (Henry Turner,1966)

Το 1993 ο Πανιώνιος έφερε τον πιο εντυπωσιακό παίκτη που έχει περάσει ποτέ από τα εγχώρια παρκέ. Ο «Air-Turner» ήταν γυμνασμένος, αθλητικός και αλτικότατος. Τον ευχαριστούμε για το αξέχαστο κάρφωμα με περιστροφή στον ημιτελικό Κόρατς με τον ΠΑΟΚ. Μετά πήγε στην Φενερμπαχτσε, όπου πήρε τουρκικό διαβατήριο με το όνομα Hakki Uzun!

6. Μέλβιν Τσίτουμ (Melvin Cheatum,1968)

To 1994 o Γυμναστικός Λάρισας ξεσηκώνει τον κάμπο με το θέαμα που προσφέρει η ομάδα, με τα δυνατά καρφώματα του Τσίτουμ. Υπάρχει και το σχετικό ανέκδοτο: Πάει η εταιρία αναψυκτικών ΕΨΑ και προτείνει στον αμερικανό να κάνουν ένα διαφημιστικό. Εκείνος δέχεται και ρωτάει πιο θα είναι το σενάριο. Από την εταιρία του λένε ότι το μόνο που έχει να κάνει είναι στον επόμενο αγώνα να καρφώσει την μπάλα στο καλάθι και όταν προσγειωθεί να φωνάξει ΕΨΑ! Πραγματικά, στον επόμενο αγώνα παίρνει ο Τσίτουμ την μπάλα σηκώνεται όσο πιο ψηλά μπορεί και την καρφώνει… Χαμός στο γήπεδο! Πέφτοντας φωνάζει ΕΨΑ! Και η κερκίδα της Λάρισας απαντάει, ΧΤΥΠΣΕΣ;

5. Μίρκο Μιλίσεβιτς (Mirko Milicevic,1967)

pegasus_LARGE_t_1041_105841995H AEK εκείνης της εποχής είχε την τάση να φέρνει τους πιο απίθανους τύπους στην ομάδα. Ο Μίρκο ήταν υπέρβαρος καθώς ένα σημαντικό μέρος του μισθού του το ξόδευε στα γυράδικα της Ν. Φιλαδέλφειας. Στα καλά του είχε φτάσει τα 140 κιλά, αποκτώντας όγκο κάτω από το καλάθι. Σούταρε βγάζοντας την μπάλα μέσα από την κοιλιά του, ενώ καθώς δεν μπορούσε να πηδήσει ούτε εφημερίδα, συνήθιζε να σουτάρει με ραβέρσες με μεγάλη επιτυχία!

4. Ρολάντο Μπλάκμαν (Rolando Blackman,1959)

Άλλη μια «επιτυχία» της ΑΕΚ, που το 1994 αποφάσισε να εντάξει στην ομάδα της έναν 36χρονο ξοφλημένο καιροσκόπο! Ο «Ro» αναμφισβήτητα είχε κάνει όνομα στο ΝΒΑ, αλλά τα καλάθια δεν μπαίνουν με το όνομα και η ομάδα τερματίζει όγδοη εκείνη την σεζόν. Ο φίλος όμως κάνει τα κονέ του στην Ευρώπη και από το πουθενά βρίσκεται βοηθός προπονητή στην εθνική Γερμανίας και κατόπιν σε αυτήν της Τουρκίας. Σωστός ο παππούς!

3. Ρόϋ Τάρπλεϋ (Roy Tarpley, 1964-2015)

roy_1420891674561.medium

H πιο χαρακτηριστική μπασκετική ιστορία αυτοκαταστροφής που έχει υποπέσει στην αντίληψή μου. Το άστρο του λάμπει στα κολεγιακά του χρόνια και κατόπιν παίζει ως επαγγελματίας στο ΝΒΑ. Στην πρώτη του χρονιά συγκαταλέγεται στην καλύτερη πεντάδα πρωτοεμφανιζόμενων παικτών και την επόμενη ανακηρύσσεται καλύτερος έκτος παίκτης της σαιζόν. Τότε ξεκινά ο εθισμός του στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά και η καριέρα του παίρνει την κάτω βόλτα. Στην Ελλάδα έρχεται το 1992 για λογαριασμό του Άρη και κατακτά το κύπελλο Σαπόρτα. Αφού πίνει όλα τα ναρκωτικά και τα ξύδια της Θεσσαλονίκης, πάει στον Ολυμπιακό για να δοκιμάσει και τα προϊόντα της πρωτεύουσας. Είχε συνέχεια ένα βοϊδοβλέμμα όταν έπαιζε, λες και ήταν συνεχώς μαστουρωμένος. Συγχωρέθηκε πριν δυο χρόνια από κύρωση του ύπατος.

2. Πριστ Λοντερντέηλ (Priest Lauderdale,1973)

lau8

Το να έχεις ύψος 2.27 και βάρος 150 κιλά, αυτό δε σε κάνει αυτομάτως μπασκετμπολίστα ρε φίλε… Μας τον γνώρισε το Περιστέρι, η πρώτη ομάδα που αγωνίστηκε επαγγελματικά, το 1995. Το θετικό για κείνον είναι ότι κατάλαβε νωρίς ότι στο άθλημα δεν έχει μέλλον κι έτσι ξεκίνησε να παίζει σε διάφορα απίθανα πρωταθλήματα ανα την υφήλιο. Βουλγαρία, Κύπρος, Βενεζουέλα, Λίβανος, Σαουδική Αραβία, Αραβικά Εμιράτα, Κίνα… δε βαριέσαι… το μεροκάματο να βγαίνει! Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα σχόλιο του Συρίγου στο ραδιόφωνο: «Ο ψηλός του Περιστερίου δεν στρίβει και μάλιστα έτσι όπως τον έχουν ντύσει στα κίτρινα, μοιάζει με περίπτερο!»

1. Τζον Αμίτσι (John Uzoma Ekwugha Amaechi, 1970)

amaechiΝαι το καμάρι μου είναι πρώτος και καλύτερος! Ο Άγγλος που εν έτη 1996, στον Παναθηναϊκό με έχει φέρει στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού. Τον έχω βρίσει όσο κανέναν και ομολογώ πως ακόμη και τώρα που πληκτρολογώ με κάνει να ταράζομαι! Γαμώτο μου, είσαι ένα ντερέκι 2.10, ζυγίζεις 130 κιλά και αντί να καρφώσεις την μπάλα ή έστω να την αφήσεις μεσα στο καλάθι, πας και μου κάνεις κάτι σπασίματα της μέσης και κάτι τσαλίμια, λες και χορεύεις τσιφτετέλι! Νιγηριανός πατέρας και μάνα Βρετανίδα που μάλλον τον έκανε σαν τα μούτρα της! Ο πιο μαλθακός ψηλός που έχω δεί, είναι ο πρώτος παίκτης του ΝΒΑ που αποκάλυψε δημόσια ότι είναι gay. Τώρα εξηγούνται όλα θα μου πείς…

Advertisements

Η αρετή της υπομονής

QC-905

Η ιστορία ξεκινάει πριν εβδομήντα χρόνια περίπου, σε μια εποχή όπου το λυκαυγές της απελευθέρωσης από τη γερμανική κατοχή έδινε την θέση του στο σκοτάδι του αιματηρού εμφυλίου πολέμου. Χρόνια ταραγμένα, βουτηγμένα στην πίκρα, στην απελπισία, στον πόνο και στον θάνατο… Κι όμως ακόμη και τότε, υπήρχαν άνθρωποι που δεν ήθελαν να γίνουν ήρωες και πολύ περισσότερο να πεθάνουν για κάποια ακατανόητη σ’ εκείνους ιδεολογία. Άνθρωποι ασήμαντοι, ταπεινοί βιοπαλαιστές που πάσχιζαν να θρέψουν τις οικογένειές τους σε έναν τόπο ρημαγμένο από τον πόλεμο. Ανώνυμοι ήρωες της καθημερινότητας, ακούραστοι στρατιώτες, όχι στο πεδίο της μάχης, αλλά στον αγώνα για το μεροκάματο, για το φαγητό της φαμίλιας.

Πολλοί ήταν εκείνοι που στράφηκαν στη θάλασσα… Άλλωστε το απέραντο γαλάζιο, για αιώνες έθρεψε τους λαούς της λίμνης της Μεσογείου. Εξαιτίας του πολέμου τα πελάγη είχαν μείνει «αψάρευτα» για χρόνια και η θάλασσα γενναιόδωρα πια προσέφερε τους καρπούς της. Ένα αλιευτικό της εποχής πλέει ανοικτά της Κεφαλονιάς. Κανείς δε θα μάθει αν ήταν καλή η ψαριά εκείνης της μέρας, αν ο ήλιος αγκάλιαζε το βυθό ή αν το κύμα θέριευε απειλητικά. Κανείς δε θα μάθει και για τη νάρκη, εκείνη τη μεταλλική σφαίρα με το θανατηφόρο φορτίο, αδέσποτο απομεινάρι του μεγάλου πολέμου. Μια στιγμή… μια τρομακτική έκρηξη…

Σύμφωνα με τον Όμηρο, η Αίσα ή Μοίρα είναι αυτή που δίνει σε κάθε θνητό το μερίδιο του από χαρές και λύπες, καθορίζοντας το πεπρωμένο του. Κάπως έτσι, ο μηχανικός του αλιευτικού αφήνει ορφανά τρία παιδιά: To μικρότερο μέσα στην κοιλιά της γυναίκας του ακόμη. Όταν γεννηθεί θα πάρει το όνομα του αδικοχαμένου του πατέρα, δώρο και συνάμα πηγή θλίψης για την χήρα, στο άκουσμα του ονόματος του ανδρός της. Και με αυτόν τον παράδοξο τρόπο ο Βαγγέλης απέκτησε το χαϊδευτικό Μπούλης, που τον συντροφεύει μέχρι σήμερα. Μα αν η Μοίρα έδωσε σε κείνο το παιδί το θλιβερό ξεκίνημα της ζωής μέσα στην ορφάνια, φρόντισε να ισορροπήσει το ζύγι προικίζοντάς το με τάλαντα και αρετές.

Καθαρό βλέμμα καλοπροαίρετου ανθρώπου, χωρίς εγωισμό και υστεροβουλία. Καρδιά διαμάντι, ψυχή μαργαριτάρι. Φιλότιμος κι εργατικός. Φιλεύσπλαχνος, δίκαιος κι ευγενικός. Σπουδαίος μάστορας και καλλιτέχνης, λάτρης του ωραίου. Με απλά λόγια καλής πάστας άνθρωπος, όπως συνηθίζω να λέω… Δημιούργησε μια υπέροχη οικογένεια με τρεις κόρες (τσούπες τις λένε εκεί στην Πάτρα) και κάπου εδώ εμπλέκομαι κι εγώ που του τσίμπησα την μία κι έτσι έγινε πεθερούλης μου. Σημειωτέον δεν έχει άλλες, ξεπούλησε, επομένως όποιος θέλει καλή σύζυγο και πεθερικά αστέρια, ας ψάξει αλλού!

Η Αγία Υπομονή

Δεν αναφέρομαι στην αυτοκράτειρα του Βυζαντίου, που ως είθισται αγίασε, αλλά σε αυτή την υπέρτατη αρετή της υπομονής που χαρακτηρίζει τον πεθερούλη μου. Με ότι κι αν καταπιαστεί θα φροντίσει αργά και μεθοδικά να το ανυψώσει στα όρια της τελειότητας. Υπερβολές θα μου πείς… Κι όμως έχω δει παρτέρι καθαρισμένο στην εντέλεια, πλακάκια με αρμούς στοιχισμένους άψογα, κλαδεμένο βασιλικό βγαλμένο από τον κήπο της Εδέμ! Καμιά φορά λέμε ότι δεν είναι γρήγορος στις εργασίες του, ωστόσο τα αποτελέσματα αποδεικνύουν την αξία της μεθοδικότητας και της επιμονής. Δεν κρύβω ότι η προσέγγιση αυτή με εμπνέει ως δρομέα, στο να προπονούμαι με υπομονή και συνέπεια, αναμένοντας καρτερικά τα καλά αποτελέσματα στο μέλλον. Αλλά και γενικότερα σε κάθε φάση του ανθρωπίνου βίου, κανένας σπουδαίος στόχος δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς υπομονή και εργατικότητα.

Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα… Ρωτήστε και τον πεθερούλη μου!

Υ.Γ. Η υπομονή είναι πικρή, ο καρπός της όμως είναι γλυκός!  – Αριστοτέλης-

Ed Whitlock (1931-2017)

whitlock_sidebar

Όπως σε κάθε έκφανση της ζωής, έτσι και στο τρέξιμο, συναντάμε ανθρώπους που τα κατορθώματά τους προκαλούν έκπληξη και θαυμασμό. Είναι αυτοί που εμπνέουν τα πλήθη κερδίζοντας επάξια τον χαρακτηρισμό «φαινόμενο». Άνθρωποι ταλαντούχοι στο έπακρο ή προικισμένοι με απίστευτα γονίδια, σύμφωνα με την επιστήμη, αποδεικνύουν ότι η ανθρώπινη φύση δύναται να κινηθεί πέρα από τα συμβατικά πλαίσια που όλοι γνωρίζουμε. O Ed Witlock αποτελεί μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση…

Γεννημένος στην Μ. Βρεατανία το 1931 ο Ed Witlock σπούδασε μηχανολογία και κατόπιν εγκαταστάθηκε στο Οντάριο του Καναδά, όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Κατά την διάρκεια των πανεπιστημιακών σπουδών του, ασχολήθηκε συστηματικά με το τρέξιμο και μάλιστα ήταν ο τοπικός πανεπιστημιακός πρωταθλητής στα 3 μιίλια και στο δημοφιλές αγγλοσαξωνικό cross country ή ανώμαλο δρόμο, όπως εμείς το αποκαλούμε. Η άφιξή του όμως στον Καναδά, σε συνδυασμό με οικογενειακές και επαγγελματικές υποχρεώσεις τον έκαναν να παρατήσει το τρέξιμο μέχρι τα 41 του χρόνια… Τότε και για λόγους υγείας, ξεκινά συστηματικά προπονήσεις στις μεσαίες αποστάσεις, μέχρι που ο δεκατετράχρονος γιός του, επτά χρόνια αργότερα, αποφασίζεινα λάβει μέρος σε έναν μαραθώνιο. Ο Ed προσπαθεί να τον αποτρέψει, αλλά τελικά βρίσκονται να προπονούνται μαζί για το μεγάλο γεγονός. Χωρίς καθοδήγηση και ειδική προπόνηση, αλλά με την ορμή του πληθωρικού του ταλέντου, καταγράφει επίδοση μαραθωνίου 02:31:23 στα 48 του και ο μύθος γεννιέται…

Με την συνταξιοδότηση του, αποφασίζει να ασχοληθεί συστηματικά με τον μαραθώνιο και στα 69 του γίνεται ο πρώτος αθλητής που κατεβαίνει τις τρείς ώρες σε αυτή την ηλικία. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, η απαρχή της όγδοης δεκαετίας της ζωής του, βρίσκει τον Whitlock στην καλύτερη αγωνιστική του φάση. Στα 73 του χρόνια πετυχαίνει την ασύλληπτη επίδοση 02:54:48, που θα αντιστοιχούσε σε παγκόσμιο ρεκόρ μαραθωνίου αν ο δρομέας ήταν εικοσάχρονος! Στον Μαραθώνιο του Ρότερνταμ, τρία χρόνια αργότερα, διανύει την απόσταση σε 03:04:54, σε έναν αγώνα που διακόπηκε στις τρισείμιση ώρες λόγω αφόρητης ζέστης. Στα ογδοεικοστά του γεννέθλια γιορτάζει με άλλο ένα ρεκόρ μαραθωνίου (03:15:54), επίδοση που με κάνει να κοκκινίζω από ντροπή, καθώς είμαι ένα τέταρτο περίπου πιο αργός, μα συνάμα με γεμίζει με την ελπίδα ότι θα έχω μπροστά μου τουλάχιστον σαράντα χρόνια ανταγωνιστικού τρεξίματος!

Στις 16/10/2016 στον μαραθώνιο του Τορόντο πέτυχε το τελευταίο του ρεκορ στην ηλικιακή κατηγορία 85+ με επίδοση 03:56:38. Διαχρονικά σημείωσε μια σειρά από παγκόσμια ρεκορ, σε διάφορες αποστάσεις και ηλικιακές κατηγορίες. Πριν τρεις ημέρες και σε ηλικία 86 ετών, απο βετεράνος δρομέας μετουσιώθηκε αιώνια σε θρύλο…

C00630

Η κληρονομιά

Στις Η.Π.Α οι κατηγορίες των βετεράνων (Masters), ξεκινούν στα 35 για το στίβο και στα 40 για τα αγωνίσματα δρόμου. Κάθε χρόνο, οι ανα τον κόσμο γεροντάρες δρομείς βελτιώνουν τα παγκόσμια ρεκορ ηλικιακών κατηγοριών, αποδεικνύοντας ότι η ηλικία είναι απλά ενας αριθμός. Παρήγορη σκέψη για όλους εμάς που ανακαλύψαμε την Εδέμ του τρεξίματος κάπως αργοπορημένα. Για μας που σκύβουμε το κεφάλι και κοπανιόμαστε μήνες ή και χρόνια στο γήπεδο, για να δούμε τη βελτίωση που θα επιτύχει με λιγότερο κόπο και σε απείρως λιγότερο χρόνο ενας δεκαοκτάχρονος… Για μας που είμαστε ευάλωτοι στην καταπόνηση και τους τραυματισμούς… Για μας που είμαστε ξεροκέφαλοι και συνεχίζουμε με περισσότερο πάθος!

Σ’ ευχαριστούμε γεροντάρα…

jpm106

Γεωργίου speaking!

Σχεδόν είκοσι χρόνια πίσω… αλήθεια πότε πέρασε τόσος καιρός; Θυμάμαι την προετοιμασία για τις πανελλαδικές εξετάσεις, το διάβασμα, την αγωνία και ξανά το διάβασμα… Αναλογίζομαι με φρίκη το αβάστακτο ψυχολογικό βάρος μιας διαδικασίας που μέσα σε μια ημέρα έκρινε τους κόπους μιας χρονιάς. Από τις ελάχιστες «απολαύσεις» μου εκείνη την περίοδο ήταν η σαββατιάτικη βόλτα με τα παιδιά από το σχολειό, όπως και η ακρόαση ενός αθλητικού ραδιοφώνου, του Sprint Fm.

Το να διαβάζεις άλγεβρα και αναλυτική γεωμετρία ακούγοντας ραδιόφωνο, σίγουρα δεν θα αποτελέσει συμβουλή κανενός καθηγητή. Στο ατελείωτο διάβασμά μου όμως, είχα αποκτήσει την προσωπική μου ρουτίνα κι εκεί το τρανζιστοράκι είχε βασιλική θέση. Θυμάμαι τις μπασκετικές αναλύσεις του αείμνηστου Φίλιππου Συρίγου, τις σφαιρικές αθλητικές γνώσεις του επίσης αείμνηστου Ηλία Μπαζίνα- λάτρη του στίβου και της πυγμαχίας, όσο και τις ολοζώντανες εκπομπές επικοινωνίας με το κοινό, του Γιώργου Γεωργίου.

georg

Ατακαδόρος τεράστιος ο Γεωργίου, αλλά και γνώστης της μπάλας, συχνά έδινε το ερέθισμα στην παρέα για ατελείωτες ποδοσφαιρικές συζητήσεις. Φαφούτης με γκριζαρισμένο μαλλί, γνήσια φιγούρα λαϊκής συνοικίας, με κοφτερό μυαλό και πονηρό μάτι, ανάμεσα στα σχόλια για τον Ολυμπιακό του Κόκκαλη σου πέταγε κι ένα γκανιάν για την επόμενη ιπποδρομία! Κι όμως από αυτόν τον άνθρωπο, άκουσα μια ατάκα που μου έχει εντυπωθεί και συνάμα επηρεάσει περισσότερο από κάθε άλλη σοφία που έχω διαβάσει σε ένα σωρό βιβλία:

«Η ανέχεια σε κάνει μαλάκα!»

Πιθανότατα να ανήκω στην μειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, που δεν θεωρεί ότι το χρήμα είναι του διαβόλου και η φτώχεια είναι αρετή. Δεν υποστηρίζω ότι πλούσιος σημαίνει διεφθαρμένος και ανήθικος και αντίστροφα φτωχός ίσον τίμιος και ηθικός. Επιπρόσθετα, θεωρώ ότι σκοπίμως γαλουχήθηκε ο νεοέλληνας σε αυτή την πεποίθηση, ώστε να παραμείνει παθητικά ήσυχος στα αυγά του και στην εξαγνισμένη μιζέρια του.

Η απόλυτη φτώχεια και εξαθλίωση, μοιραία θα οδηγήσει σε ατομικές και συλλογικές επιλογές, που όχι μόνο αντιτίθενται στην λογική, αλλά προσβάλλουν επίσης κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε ρωτώ…

  • Το να βλέπεις τα παιδιά σου οικονομικούς μετανάστες, τί είναι;
  • To να θρέφουν οι ηλικιωμένοι γονείς με τις μειωμένες συντάξεις τους, τις οικογένειες των παιδιών τους, τί είναι;
  • Οι ατελείωτες ουρές στον ΟΑΕΔ, στα κοινωνικά παντοπωλεία, στα συσσίτια των δήμων, στα ταμεία της ΔΕΗ για ρύθμιση οφειλών, τί είναι;
  • H μερική απασχόληση με υπερωρίες και μισθούς 100-150 ευρώ, τί είναι;
  • Το να ψηφίζεις νεοναζί στο Δίστομο και στα Καλάβρυτα ή να βάζεις στη βουλή τον γραφικό πολιτικό αρχηγό και τηλεοπτικό γελωτοποιό της δεκαετίας του ’90, τί είναι;
  • Το να εναποθέτεις τις ελπίδες σου στον φαντασιόπληκτο τρισεκατομμυριούχο και διάδοχο του Μεγαλέξανδρου, τί είναι;
  • To να αποδέχεσαι σιωπηλά όλα τα παραπάνω, αλλά και μυριάδες επιπροσθέτων δεινών της μνημονιακής πραγματικότητας, τί είναι;

Είναι η απόδειξη ότι η ανέχεια σε έχει κάνει… ας το πούμε μαλθακούλη!

Υ.Γ. Σωτήριον έτος 2005 και η αναζήτηση εργασίας, ως νέο πτυχιούχο στην τότε «ισχυρή Ελλάδα του ευρώ και των ολυμπιακών αγώνων», με βρίσκει για συνέντευξη στα γραφεία μιας φαρμακευτικής εταιρίας. Ανοίγω με το ζόρι μια πόρτα και αποσβολωμένος αντικρίζω σε ένα σαλονάκι 15 τ.μ, πακτωμένους καμια σαρανταριά υποψηφίους για τη μαγική θέση εργασίας. Φεύγω μονολογώντας: «Η ανέχεια σε κάνει… μ@λ@κ@. Γεωργίου speaking!»

Μαραθώνιος κάτω απο 3 ώρες

the-importance-of-sleep-before-a-marathon-2

Ακριβώς πριν μια εβδομάδα ολοκλήρωνα με επιτυχία τον πρώτο μου υπερμαραθώνιο. Εντάξει, τα 100 χιλιόμετρα ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία, σίγουρα όμως όχι τόσο καθοριστική ώστε να αποφασίσω να ασχοληθώ συστηματικά με τις υπεραποστάσεις. Ίσως στο μακρινό μέλλον το επιχειρήσω ξανά, με την προϋπόθεση ότι οι εμπλεκόμενοι διοργανωτές θα έχουν στοιχειωδώς σοβαρευτεί ή θα έχουν οριστικά πάρει πόδι…

Ωραία και τώρα τί..;

Μα φυσικά επανέρχομαι αποφασισμένος, ως άλλος Indiana Jones στο κυνήγι του Αγίου Δισκοπότηρου… Επιθυμώ με όλο μου το είναι, με κάθε μου κύτταρο, έναν πραγματικά γρήγορο μαραθώνιο. Έναν μαραθώνιο κάτω από τρείς ώρες!

Σύμφωνα με τις στατιστικές των μαραθωνίων στις ΗΠΑ μόλις το 2% των συμμετεχόντων καταφέρνουν να διανύσουν την απόσταση των 42.195 μέτρων σε λιγότερες από τρείς ώρες. Κι επειδή οι αμερικάνοι κατηγοριοποιούν τα πάντα, εντάσσουν τους συγκεκριμένους δρομείς στους τοπικούς πρωταθλητές.

Ωραία… τώρα που η σκέψη γεννήθηκε, μας απομένει η επίπονη διαδικασία της πραγματοποίησής της! Κάνω μια πρόχειρη αναζήτηση στο διαδίκτυο και πέφτω πάνω σε ένα άρθρο του Runner’s World  με «μυστικά για έναν μαραθώνιο κάτω των τριών ωρών». Το μεταφέρω προσαρμοσμένο στα δικά μου μέτρα…

  • Υγιεινή Διατροφή- Αδυνάτισμα- Ταχύτητα. Πιστεύω ακράδαντα ότι οι καλοί αθλητές φτιάχνονται και στην κουζίνα μέσω της σωστής διατροφής. Επίσης το να έχω δέκα κιλά παραπάνω από το βέλτιστο δρομικό μου βάρος, με κάνει να φαντάζομαι τον εαυτό μου να προσπαθεί να τρέξει μεταφέροντας μια εξάδα εμφιαλωμένο νερό. Εφιαλτικό… ειδικά αν είναι εκείνο το ζακυνθινό βατραχονέρι το Yria!
  • Όχι στα ζυμαρικά. Εδώ έχουμε θέμα! Δηλαδή θα πρέπει να ξεχάσω εκείνες τις τιτάνιες πιατάρες με το μισό κιλό τυρί να διακοσμεί την κορυφή του μακαρονοβουνού; Και το δεύτερο χαριτωμένο πιατάκι ως συμπλήρωμα; Εδώ θα υπάρξει διαπραγμάτευση!
  • Μυϊκή Ενδυνάμωση. Δεν νομίζω ότι αποτελώ εξαίρεση, αλλά ως δρομέας ελάχιστα έχω ασχοληθεί με την ενδυνάμωση του θεϊκού κορμιού μου. Ίσως επειδή η τελειότητα δεν επιδέχεται βελτίωσης! Προφανώς ήρθε η ώρα να παίξουμε με τα σίδερα…
  • Κάν’το όπως ο Meb. Προφανώς αναφέρεται στον αγαπημένο μας δρομέα και μάγειρα Meb Πετρετζίκι (Keflezighi). Αν κυνηγάς μια επίδοση επιπέδου θα πρέπει να σκέφτεσαι, να τρώς και να προπονείσαι σαν αθλητής επιπέδου. Κι επειδή ζώ στην Ζάκυνθο θα μου επιτρέψετε μια θεωρητική αλλαγή φύλου λέγοντας «Κάν’το όπως η Μάγδα!»
  • Ο πόνος είναι φίλος. Αν δεν πονέσεις στην προπόνηση πώς θα καταφέρεις να ξεπεράσεις τον εαυτό σου στον αγώνα; Φίλε Jack Daniels, ωραία αυτά που γράφεις αλλά… με 20 λεπτά προπόνηση στο κατώφλι δεν πας πουθενά! Άμα σε χαλάει το πιοτί…
  • Αντιμετώπισε όσους σε θεωρούν τρελό. Νομίζω ότι μετά τα εκατό χιλιόμετρα έχω βάλει τα πράγματα στη θέση τους… Είναι όλοι πεπεισμένοι ότι το’ χω χάσει! Θυμάμαι τον πατέρα μου το βράδυ πριν τον υπερμαραθώνιο: «Τι ώρα ξεκινά αύριο ο αγώνας;» με ρωτάει. «Στις 06.30 το πρωί», απαντάω. «Γιατί τόσο νωρίς, τι ώρα τελειώνει;» και με κοιτάζει απορημένος. «Εχει όριο 7 το απόγεμα, είναι 100 χιλιόμετρα πατέρα», αποκρίνομαι με σιγουριά. «Α… τι να σου πώ παιδάκι μου, ο Θεός να σε φωτίσει!»
  • Η επιτυχία είναι πιο γλυκιά από τα ντόνατς. Αμερικανιά αλλά τι θα μπορούσες να περιμένεις απο ένα αμερικάνικο περιοδικό; Διότι στην Ελλάδα έχουμε πολύ πιο νόστιμες λιχουδιές τις οποίες και θα πρέπει να ξεχάσω επι μακρόν. Γειά σας μικρά εκλεράκια και κωκάκια, τραγανά πτιφούρ, αξιολάτρευτα τριγωνάκια πανοράματος με γέμιση σοκολάτας, μοναχικά τσουρεκάκια σοκολάτας, μάταια θα με καρτερείτε!

Κηρύσσεται  επισήμως η έναρξη του 4:15 marathon project…

Ρυθμός αγώνα 4:15/χλμ… Γκλούπ! (Ξεροκατάπια…)

Ο “άθλος” των 100 χιλιομέτρων

screenshot_13

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Α’

Ανέκαθεν προκαλούσε γοητεία στον άνθρωπο η αναμέτρηση με την ίδια του τη φύση. Το να ανιχνεύεις τα όριά σου και ενδεχομένως να τα ξεπερνάς είναι μια διαδικασία επίπονη, σωματικά και πνευματικά. Πριν λίγες ώρες ολοκλήρωσα τον πρώτο μου υπερμαραθώνιο: 100 χιλιόμετρα σε 10:42:27!

Εξαρχής μπήκα στον αγώνα ψυχωμένα και γεμάτος αποφασιστικότητα. Ευρισκόμενος σε πλήρη πνευματική εγρήγορση, κατάφερα να πάρω στις πιο κρίσιμες στιγμές, τις ενδεδειγμένες αποφάσεις που θα με οδηγούσαν με ασφάλεια στην επιτυχία. Στην πορεία και παρά την σωματική καταπόνηση, κατάφερα να βιώσω την απόλυτη γαλήνη του μυαλού… Αισθανόμουν το σώμα μου ελαφρύ σαν τον αιθέρα, εντελώς αποκομμένο από την επαφή του με τη γή.  Είναι αλήθεια τελικά… το τρέξιμο υπεραποστάσεων είναι μια βαθύτατα πνευματική διεργασία- μια ακατάπαυστη προσευχή, ένας βαθύτατος διαλογισμός. Κι αν αρχικά έρχεσαι σε σύγκρουση με την ανθρώπινη φύση, στο τέλος καταλήγεις σφιχταγκαλιασμένος μαζί της στο ξέφωτο της ευδαιμονίας.

Αυτά τα λίγα από τον Υπερμαραθωνοδρόμο τση Ζάκυθος!

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Β’

Μη φάτε πολύ από τα παραπάνω… έχουμε γλαρόσουπα! Αποφάσισα να λάβω μέρος στην δοκιμασία των 100 χιλιομέτρων, από περιέργεια για το τί υπάρχει μετα τα 42 χιλιόμετρα του μαραθωνίου. Λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω, αλλά η απάντηση είναι… απολύτως τίποτα! Υπάρχουν απλά αυξανόμενα νούμερα απόστασης, σε έναν μονότονα χαλαρό ρυθμό, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις και ιδιαίτερες πνευματικές εμπειρίες. Η διαρκής κίνηση σε καθαρά αερόβιες ζώνες, εναλλασόμενη περιοδικά με λίγο περπάτημα και κατάλληλο εφοδιασμό σε υδατάνθρακα μπορεί να φέρει κάθε δρομέα εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την αφετηρία. Επομένως δεν είμαι υπεράνθρωπος, ούτε έκανα κανέναν άθλο!

Παπάτζα Νίντζα!

Ευφάνταστη σχολική έκφραση που τη χρησιμοποιούσαμε για να περιγράψουμε την απατεωνιά. Λοιπόν, για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους ας ξεκινήσουμε με το αξίωμα ότι η ματαιοδοξία της ανθρώπινης φύσης διψάει για αυτοεπιβεβαίωση! Και το να επιτυγχάνεις πράγματα μη συνηθισμένα, που στους αδαείς φαντάζουν ακατόρθωτα, είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να παραμυθιάζεις τον εαυτό σου και τους γύρω σου. Καλύπτεις μια απόσταση 200 χιλιομέτρων, παραπατώντας σε ρυθμό 8 λεπτά/χιλιόμετρο και έχεις κάνει έναν Άθλο. Όταν τρέξεις 5 χιλιόμετρα σε λιγότερο από 15 λεπτά τί έχεις κάνει; Τα 100 μέτρα κάτω από δέκα δεύτερα; Κι όμως…στην πρώτη πείπτωση θα είσαι ημίθεος υπερμαραθωνοδρόμος ενώ στις άλλες απλά ενας γρήγορος αθλητής!

 Όχι δεν έκανα καμιά υπέρβαση και δεν έφτασα στα όριά μου σωματικά και ψυχολογικά. Αν αναζητάτε ήρωες σίγουρα δεν είμαι ο άνθρωπός σας. Διεκπεραιωτικά κάλυψα την απόσταση και  ειδικά στα τελευταία 40 χιλιόμετρα βαριόμουν τόσο πολύ, που έκανα μια ευχάριστη βόλτα συζυτώντας χαλαρά με τους άλλους παραμυθάδες… Αυτό ήταν και το πιο ευχάριστο κομμάτι του αγώνα, καθώς ανέκαθεν διασκέδαζα με τους φαφλατάδες και τις υπερβολές τους. Διότι αν ο δρομέας έχει έντονα αναπτύξει το ΕΓΩ του, ο ΥΠΕΡμαραθωνοδρόμος έχει το ΥΠΕΡεγώ του!

screenshot_12

Ευχαριστώ όλους όσους ενδιαφέρθηκαν για μένα, για την στήριξη και την αγάπη τους. Η ειλικρίνεια στις ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι μονοπάτι, αλλά λεωφόρος προς την ευτυχία.

Ευχαριστώ την κυρα-Λένη μου, αυτή την μεγάλη ψυχή σε μικρό σώμα, για την άοκνη συμπαράστασή της σε κάθε μου εγχείρημα!

Μικρό μου ΜΑΜUTE o μπαμπάς έτρεξε για σένα 100 χιλιόμετρα…!

Υ.Γ.1. Επιλέξτε με σύνεση όποιο από τα δυο σχεδιάσματα γεμίζει την ψυχή σας.

Υ.Γ.2. Eίναι προτιμότερο να κατακτήσεις τον εαυτό σου, παρά τα βασίλεια όλου του κόσμου…

Πριν το χάραμα τρεχάτος…

Πάντοτε ήμουν πρωινός τύπος, σε σχεδόν εκνευριστικό βαθμό, θα τολμούσα να πώ… Δε θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να κοιμάται πολύ τα σαββατοκύριακα ή γενικότερα να αναζητεί ευκαιρίες ανάπαυσης στο ζεστό αγκυροβόλιο του κρεβατιού. Ως εκ τούτου, εξακολουθώ να μένω έκπληκτος όταν ακούω συναδέλφους να αναφέρουν ότι κοιμήθηκαν μέχρι το απόγευμα ύστερα από νυχτερινή βάρδια!nikon-500

Τους τελευταίους μήνες έχω αποκτήσει την συνήθεια να πηγαίνω πολύ νωρίς για προπόνηση… μα πολύ νωρίς όμως! Το αχάραγο ξύπνημα είναι μια ευγενική προσφορά του Δημητράκη μας, που ως ελβετικό ρολόι, καθημερινά ορίζει την έλευση της  νέας ημέρας εκεί γύρω στις πέντε και μισή. Ενίοτε μας ξυπνάει και νωρίτερα, ειδικά αν έχει ανησυχία για το να θα προλάβουμε να αρμέξουμε τα γελάδια, να φτυαρίσουμε την κοπριά και να μοιράσουμε το άχυρο! Αφού τον νανουρίσουμε, ξεκινά ενας συλλογισμός σχετικά με την προπόνηση της ημέρας, που με μαθηματική ακρίβεια καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα: Ξύπνησες που ξύπνησες, άντε τράβα να τρέξεις λίγο εκεί χάμου, να ‘χεις την μέρα μπροστά σου!

nikon-509

Το να τρέχεις τα χαράματα σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, όπως είναι η Χώρα της Ζακύνθου, είναι σίγουρα μια μοναδική εμπειρία. Οι δρόμοι είναι κυριολεκτικά έρημοι και κυριαρχεί μια σχεδόν πένθιμη σιωπή. Ακούς να αντηχούν τα βήματά σου δεκάδες μέτρα μακριά και η θορυβώδης ανάσα σου, δίνει το στίγμα της έντασης και της ζωντάνιας σε έναν καθόλα υπνωτισμένο χώρο. Συχνά φοβάμαι πως τα βήματά μου είναι ικανά να ξυπνήσουν τους κατοίκους κάποιας σκοτεινής γειτονιάς και ασυναίσθητα επιταχύνω…

nikon-525

Θαμπά τα φώτα στα σκιερά πλακόστρωτα, με αδιαφορία φωτίζουν την παράξενη φιγούρα του βιαστικού δρομέα.  Εντούτοις, με αέρα και άπνοια, μέσα στη βροχή ή κάτω από τον παγωμένο έναστρο ουρανό οι ίδιες εικόνες δείχνουν να επαναλαμβάνονται: Το μυστηριακό σκοτάδι της θάλασσας στο λιμάνι, η απόλυτη μοναξιά της παραλιακής και το ανούσιο φως της  έρημης πλατείας.  Κάπου εκεί και το άγαλμα του Andreas Vesalius, ατενίζοντας το πέλαγος, επιχειρεί το πρώτο βήμα της φυγής από τον βαρβαρικό τόπο του πνιγμού του. Κι εμείς θα παραμείνουμε παντοτινά μονάχοι, πνιγμένοι στα σκουπίδια της  μπουφανίας…

Μπουφανία= Επιδειξιομανία

Σημ. Το νησί μας πνίγεται στα σκουπίδια τους τελευταίους μήνες!

nikon-511